In Anthem is de "vloek" individualiteit zelf. De collectivistische samenleving criminaliseert persoonlijke onderscheiding—mandaterend "wij" over "ik," namen toewijzend als Equality 7-2521.
De protagonista's "vloek" is zijn aangeboren nieuwsgierigheid, intelligentie en verlangen om voor zichzelf te denken en te kiezen. Dit drijft zijn herontdekking van elektriciteit, het verboden woord "ik," en uiteindelijk zijn vlucht naar vrijheid. De roman herframeert individualiteit niet als een vloek, maar als de onderdrukte essentie van de mensheid.