In een stad waar geheimen schuilgaan,
Waar schaduwen fluisteren zij aan zij,
Stond een tweede verdieping raam,
Een poort naar het onbekende goeie.
Tweede verdieping raam,
Een poort naar een andere wereld,
Waar dromen vliegen konden,
En kleuren ontvouwen.
Door de ruit, een wereld van wonder,
Een tapijt van licht en donder,
Een dans van sterren door de lucht,
Een symfonie die het oog vang.
Jonge harten verzamelden zich,
In de stilte van de nacht,
Om een blik te vangen,
Van een wereld zo helder.
Verhaaldelde, gefluisterde uitwisselingen,
Onder dat raam, banden gesmeed,
Een plek van troost, dromen en kracht,
Een doek geschilderd in de nacht.
Tweede verdieping raam,
Een poort naar een andere wereld,
Waar dromen vliegen konden,
En kleuren ontvouwen.
Als tijd verging, de stad veranderde,
Maar die raams magie verdween nooit,
Hield zijn plek, een waakzame beschermer,
Een herinnering aan wat kon gebeuren.
Nu volwassen en wijs, met eigen kinderen,
Kijken we naar dat raam, herinneringen gegroeid,
Een bakens nog steeds, een gids zo helder,
Voor altijd schitterend in de nacht.
Tweede verdieping raam,
Een bewaker van het verleden,
Een herinnering dat dromen duren,
En wonderen nooit echt vervagen.