Charlie Parker was niet de enige bebop-muzikant die polyphone jazz schreef
Nee. Hoewel Charlie Parker een bebop-architect was, werd polyphone schrijfstijl (meerdere onafhankelijke melodische lijnen) verkend door veel tijdgenoten:
- Bud Powell: Pianolijnen van verbazingwekkende contrapuntale complexiteit ("Un Poco Loco," "Hallucinations"). Tweehandsongevoeligheid = polyfonie.
- Dizzy Gillespie: Arrangementen voor big band (bijv. "Things to Come") bevatten gelaagde countermelodieën, fuga-achtige secties.
- Thelonious Monk: Hoekige melodieën impliceren meerdere stemmen; composities ("Epistrophy," "Criss-Cross") zijn contrapuntale puzzels.
- Art Blakey: Jazz Messengers-arrangementen (door Golson, Shorter, Walton) gebruiken collectieve improvisatie als polyfonie.
- George Russell: Lydian Chromatic Concept theoriseerde verticaal/horizontale polyfonie.
- Charles Mingus: Collectieve improvisatie, geschreven counterlijnen ("Haitian Fight Song").
- Lennie Tristano: Vrije contrapunt, overgedubbelde pianolijnen ("Line Up," "Turkish Mambo").
Bebop's essentie – snelle tempo's, uitgebreide harmonie, melodische uitvinding – genereert van nature polyphone textuur wanneer meerdere solisten interacteren of componisten lijnen lagen. Parker was primus inter pares, niet enige praktijk.