In een wereld van tinten blauw, rouw je om de zonsondergang
De schemering vult de lucht, werpt schaduwen, een voor een
De dag trekt tot een einde, en de nacht omhult alles
Laat je toe om verhalen te fluisteren, als stilte zacht roept
Oh, je rouwt om het vervagende licht, de warmte die wegglijdt
Verlangend naar de dageraad, wanneer nieuwe beginnen de sway houden
Maar in dit schemeruur, vind troost in de sterren
Ze leiden je door de duisternis, tot de ochtend zijn balken breekt
Je rouwt om de zon vertrek, maar hoop knippert nog
Als een kaars in de nacht, leidt het je tot de dageraad
Door diepe valleien en lange schaduwen, is het er naast je
Je vindt je weg, want hoops omhelzing zal je doorzien
Midden in de avond-omhelzing, dansen herinneringen en spelen
Fluisteringen van geliefde momenten, als echo's van gisteren
De kleuren van de zonsondergang schilderen een doek in je geest
Als dromen vliegen, gedragen op de zachte bries, zo vriendelijk
Oh, je rouwt om het vervagende licht, de warmte die wegglijdt
Verlangend naar de dageraad, wanneer nieuwe beginnen de sway houden
Maar in dit schemeruur, vind troost in de sterren
Ze leiden je door de duisternis, tot de ochtend zijn balken breekt
Je rouwt om de zon vertrek, maar hoop knippert nog
Als een kaars in de nacht, leidt het je tot de dageraad
Door diepe valleien en lange schaduwen, is het er naast je
Je vindt je weg, want hoops omhelzing zal je doorzien
De maan werpt zijn zilveren gloed, een bakens in de nacht
Leidend je door deze reis, zijn zachte licht verspreidend
Dus hef je blik naar de hemel, laat de sterren je gids zijn
Ze zullen je leiden tot de ochtend, waar nieuwe dromen zullen verblijven
Je rouwt om de zon vertrek, maar hoop knippert nog
Als een kaars in de nacht, leidt het je tot de dageraad
Door diepe valleien en lange schaduwen, is het er naast je
Je vindt je weg, want hoops omhelzing zal je doorzien