Weinige heilige teksten vatten christelijke hoop zo beknopt samen als "Rejoice in the Lord Alway." Vaak toegeschreven aan de 17e-eeuwse Angelse godgeleerde Henry Purcell (hoewel de tekst zijn vertoning voorafgaat), heeft deze hymne gemeenten door eeuwen van beproeving gesteund.
Kinderen van de hemelse Vader,
Verlost door het bloed van Jezus,
Verblijd u in de Heer altijd,
In elke nood maak uw gebeden bekend;
In alles wat u doet of zegt,
Verblijd u, verblijd u, en altijd dank zeggen.
Hoewel de wolken boven ons hangen,
En de golven van vrees opstijgen,
Toch verdeelt de machtige arm van Jezus
Elke donker wordende wolk.
Opwaarts kijkend in dankbare verbazing,
En met liefde onze Verlosser prijzend,
Zullen wij het verhaal vertellen,
Tot met elke tong Hij geprezen wordt.
Verblijd u in de Heer altijd,
In elke nood maak uw gebeden bekend;
In alles wat u doet of zegt,
Verblijd u, verblijd u, en altijd dank zeggen.
De genialiteit van de hymne ligt in haar eerlijkheid: het ontkent de "wolken" of "golven van vrees" niet. In plaats daarvan ankert het zich verblijden niet in omstandigheden maar in identiteit – kinderen van de hemelse Vader, verlost door het bloed van Jezus. Die theologische verankering maakt het gebod om "altijd te verblijden" (Filippenzen 4:4) geen toxische positiviteit, maar een trotse daad van geloof.