Indie-muziek uitblinkt in de stille verwoesting van iemand missen. Deze tien tracks vangen verlangen op door minimale productie en maximale emotionele blootstelling:
Elk nummer stript het arrangement tot het bot – akoestische gitaar, piano, gedempte vocals – laat de pijn voor zich spreken. Geen grote gebaren. Alleen het geluid van iemand in het donker zittend, zingend naar een lege kamer, hopend dat het signaal zijn bestemming bereikt.