toen de Yeah Yeah Yeahs "Zero" in 2009 uitbrachten als lead single van It's Blitz!, leverden ze een synth-gedreven explosie die een angstaanjagend verhaal maskerde. Onder de pulserende baslijn en Karen O's elektrifierende grijns schuilt een rauwe portret van verslaving, zelfhaat en de wanhoopige klauw naar verlossing.
"Don't come down on me" leest als een angstaanjagend gebed naar een hogere macht, een sponsor, of de drug zelf — een smeekbede om geen recidief, om niet verbrijzeld te worden door het gewicht van verwachting of verleidelijkheid.
De brug verschuift dramatisch: "I could ride my bike around the world, do anything." Voor een ogenblik opent de kooi zich. De fantasie van grenzenloze beweging contrasteert scherp met de eerdere claustrofobie, wat de terugkeer naar het frantische refrein nog meer ontroerend maakt.
Karen O's vocals — afwisselend knurrend, brekend en zwevend — gecombineerd met Nick Zinner's scherpe gitaar en Brian Chase's onverstoorbare drums, veranderen "Zero" in een viscerale simulatie van de verslavingscyclus: de high, de crash, het belofte te stoppen, de onvermijdelijke terugval. Het is niet zomaar een nummer over verslaving; het voelt er als een aan.