Emmenez-moi ("Neem Me Mee") is Charles Aznavour op zijn meest kwetsbaar – een man aan het einde van zijn leven, smeekend om transcendentie.
Emmenez-moi au bout de la terre /
Emmenez-moi dans un pays /
Où il fait toujours beau /
Et où les oiseaux chantent
(Neem me naar de uitersten van de aarde / Neem me naar een land / Waar het altijd mooi is / En waar de vogels zingen)
Emmenez-moi auprès de ceux /
Que j'aime /
Et qui m'aiment
(Neem me naar hen / Die ik liefheb / En die mij liefhebben)
Geen grote filosofie – alleen de oerwens voor schoonheid, vrede, en liefde als het lichaam faalt. De opbeatse arrangering (Jacques Plante) contrasteert met de tekst, wat de smeekbede nog poignant maakt: een vrolijk liedje dat een begrafeniswens draagt.
Aznavour, de "Franse Sinatra," schreef 1.200+ nummers. Deze – simpel, direct, verwoestend – blijft een afscheidshymne voor iedereen die het donker tegemoetgaat.