De traditionele bruiloftsmars – meestal bedoeld als Wagners "Bruiloftskoors" uit Lohengrin ("Hier komt de bruid") of Mendelssohns "Bruiloftsmars" uit Een Midsommernachtsdroom – is zuiver instrumentaal. Er bestaan geen teksten in de oorspronkelijke composities.
Beide stukken zijn geschreven als scènemuziek voor theater/opera, niet als liederen. Wagners koor heeft een koortekst in de opera ("Treulich geführt"), maar het fragment dat bij bruiloften wordt gebruikt, wordt bijna altijd instrumentaal uitgevoerd (orgel, orkest of strijk kwartet). Mendelssohns mars was bedoeld voor een tussenakt in een Shakespeare-stuk – puur orchestrale praal.
Liederenboekjes hebben occasioneel devotionele teksten op deze melodies gezet voor gemeenschappelijke zang. Maar in de bruiloftscontext – intrede, uitgang, registerondertekening – staat de muziek op zichzelf. De kracht ligt in universele herkenning zonder taalbarrière: de eerste drie noten signaleren "bruid binnenkomend" in Tokio, Toronto en Timboektoe.
Als je woorden wilt voor je intrede, kies je een lied, niet de bruiloftsmars. En dat is een prachtige keuze – gewoon een andere.