Tim Hardin's ontroerende 1966-huldiging vangt Hank Williams' tragische briljantie in spaarzaam, eerbiedige coupletten. Hier is de complete tekst:
Arme Hank Williams
Hij is dood en weg
Arme Hank Williams
Hij kon zijn liedjes niet zingen
Zijn lichaam gaf op
Op jonge leeftijd
Midden in zijn meest creatieve fase
Arme Hank Williams
Hij zong de blues
En iedereen luisterde
Zijn liedjes vertelden hoe het was
En het hele land luisterde
Hij zong over vreemdgaande vrouwen
En te veel drinken
En zich zo verdrietig voelend als de stenen zelf
En nu is hij dood en weg
Toen hij begon te zingen
Nam niemand kennis
Maar ze realiseerden zich niet echt
Hij had een gave van God
Om de blues zo zuiver te zingen
En zo vol gevoel
Om ze te laten voelen
Wat hij zelf voelde
En nu is hij dood en weg
Je kunt zijn platen kopen
Wanneer je wilt
En als je ernaar luistert
Hoor je de eenzaamheid
En de smart in zijn stem
Kun je niet anders dan huilen
Als hij zingt over zijn verloren liefde
En zijn gebroken hart
En nu is hij dood en weg
Sommige mensen zeggen
Dat hij gewoon een dronkaard was
En dat hij alleen schreef
Over zijn drinken en zijn vrouwen
Maar het is waar dat hij een goed man was
Met een groot hart
En hij voelde echt de dingen
Die hij zong
En nu is hij dood en weg
Hij was maar dertig jaar oud
Toen hij zijn laatste drink nuttigde
En ging slapen
En nooit meer wakker werd
En de muziekwereld
Verloor een groot talent
En een grote man
En nu is hij dood en weg
Maar hij zal nooit vergeten worden
Omdat hij achterliet
Een prachtig oeuvre
En zijn muziek zal voor altijd leven
In de harten van hen
Die het liefhebben en waarderen
En nu is hij dood en weg
Maar hij zal nooit vergeten worden
Hardin (1941–1980), een getalenteerde maar getroubelde songwriter zelf ("If I Were a Carpenter," "Reason to Believe"), identificeerde zich diep met Williams' zelfvernietigende genialiteit. Het nummer staat op Hardin's Tim Hardin 2 (1967). De cyclische refreinstructuur napst de onvermijdelijkheid van Williams' verval – en de permanentheid van zijn kunst.