Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Overige muziek

Verschillen tussen mandolijnen en banjo's

Er zijn verschillende verschillen tussen een mandolijn en een banjo die ze differentiëren binnen de familie van snaarinstrumenten. Beide instrumenten zijn chordofoenen, wat betekent dat ze snaren hebben en kunnen worden geprikkeld, gebogen of geslagen met een hand of plectrum. De banjo wordt gebruikt in country- en folkmuziek, terwijl de mandolijn een overblijfsel is uit de Renaissance en gebruikt wordt voor seculiere liederen.

Snaren

De mandolijn heeft vier sets snaren, in totaal acht, terwijl de banjo vier of vijf snaren kan hebben. De dubbele snaren op de mandolijn helpen om een deel van zijn unieke klankkleur te geven. Muzikanten gebruiken een plectrum om de snaren van de mandolijn te prikken; het wordt zelden met de vingers geslagen. De banjo, aan de andere kant, gebruikt uitgebreide slagtechnieken en kan met de vingers of met een plectrum gespeeld worden.

Resonantiekast (Body)

De resonantiekast van beide instrumenten is significant verschillend. Beide instrumenten hebben een uitgehakte centrum dat fungeert als akoestische kamer. De vorm van deze kamer helpt de mandolijn van de banjo te differentiëren. Bij een banjo is de kast een cilindrische trom met een plat bodem en top; de top kan bedekt zijn met dierenhuid of een harde deksel vergelijkbaar met een trom. De mandolijn, aan de andere kant, heeft een cirkelvormige rug die naar binnen buigt naar een plat vlak en is altijd gemaakt van een vorm van hardhout, zoals esdoorn of spar.

Toonhoogte (Pitch)

Een mandolijn is doorgaans lager gestemd dan een banjo en de snaren zijn verdeeld in muzikale intervallen van een kwint. Mandolijnen kunnen ook hogere toonhoogtes spelen dan banjo's. De banjo kan sterk variëren van model tot model. Vijfsnarige banjo's zijn doorgaans gestemd in kwarten. Andere typen banjo's bestaan uit slechts vier snaren. De tenor- en Ierse banjo zijn gestemd in kwarten en de plectrumbanjo is gestemd met een kwart aan de basis en derden tussen de bovenste snaren.

Hals (Neck)

Zowel mandolijnen als banjo's hebben bunden (frets) op de hals van het instrument. Een bund stelt de speler in staat de exacte locatie te bepalen om individuele noten te vingeren. Door de vinger tussen de twee metalen bunden te plaatsen, verandert de lengte van het trillende deel van de snaar, wat het mogelijk maakt om verschillende toonhoogtes te spelen. De banjo heeft een langere en dunne hals dan de mandolijn. De dikke hals van de mandolijn is te wijten aan het feit dat er meer snaren op het instrument zitten.

Overige muziek

Related Categories