Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Overige muziek

Wat is akkoorddissonantie?

Het begrijpen van akkoorddissonantie vereist een begrip van consonantie en dissonantie. Muziek met akkoorddissonantie bevat een groot aantal dissonant klinkende akkoorden. Denk aan consonante akkoorden als akkoorden die licht en zelfs vrolijk klinken met weinig clash tussen de noten. Dissonante akkoorden hebben klanken die botsen en frequenties die conflicteren met elkaar. In klassieke muziek zijn er vier hoofdtypen akkoorden; elk heeft een variërende graad van akkoorddissonantie.

Overtoonreeks

Akkoorddissonantie

Akkoorddissonantie in het algemeen, wanneer niet bekeken vanuit het oogpunt van contrapunt, verwijst naar de graad van dissonantie binnen een akkoord. Bijvoorbeeld, we classificeren grote akkoorden als consonante akkoorden omdat ze natuurlijk passen in de overtoonreeks. De C-E-G van een C-groot akkoord komt voor binnen de eerste twee octaven van de overtoonreeks. Elk akkoord dat niet past binnen de overtoonreeks, heeft een graad van dissonantie. Hoe meer noten niet in de overtoonreeks passen, hoe meer akkoorddissonantie er is.

Contrapunt

16e- en 18e-eeuwse contrapunt hanteert een heel specifieke definitie van akkoorddissonantie. In plaats van de traditionele definitie van dissonante akkoorden, verwijst akkoorddissonantie in contrapunt naar de verhouding tussen intervallen. Dissonante intervallen omvatten een kleine septiem, grote septiem, de tritoon, en grote en kleine seconden. Elk keer dat je zo'n interval in contrapunt hebt, moet je het oplossen naar een tonica-akkoord. Om intervallen te bepalen, gebruik de chromatische schaal en tel de noten tussen de twee toonhoogtes. Een kleine secund heeft een halve toon, een grote secund twee, de tritoon zeven, terwijl de kleine en grote septiem 10 en 11 halve tonen hebben, respectievelijk.

Traditionele triaden

Traditionele triaden bieden een prima voorbeeld van akkoorddissonantie in een moderne zin. Zoals eerder aangegeven, heeft het grote akkoord geen dissonantie. Het kleine akkoord bevat een derde die plat is ten opzichte van het grote akkoord, dus het heeft meer dissonantie dan een groot akkoord. Volgende in de rij is het overstegen akkoord, dat de meeste akkoorddissonantie heeft, omdat de derde niet in de overtoonreeks past en de kwint wordt overstegen, wat het auditief een kleine zes maakt. Het verminderde akkoord heeft de meeste dissonantie omdat de derde en de kwint van het akkoord plat zijn, wat een tritoon creëert tussen de eerste en vijfde noot van het akkoord.

Overige muziek

Related Categories