Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Overige muziek

Geschiedenis van de Parental Advisory-sticker

Parental Advisory-stickers waarschuwen consumenten dat muziekalbums expliciete teksten of beelden bevatten die ongeschikt worden geacht voor kinderen. Het idee voor de stickers begon in 1984 met Tipper Gore, toenmalige vrouw van toenmalige senator Al Gore, en de funk-rockmuzikant Prince. Gore kocht het album 'Purple Rain' voor haar 11-jarige dochter en was geschokt door Prince's seksueel geladen tekens. Ze belde een paar vriendinnen, alle vrouwen van machtige Washington-politici, en de vrouwen besloten verantwoordelijkheid te eisen van de opname-industrie.

Parent Music Resource Center

Gore en andere leden van de groepe lanceerden het Parents Music Resource Center (PMRC) in 1985. Volgens PMRC-leden ondermijnde muziek familiebanden en waarden en bevorderde een nihilistische cultuur van geweld en exploitatie. Wanneer statistieken een stijging in criminaliteit lieten zien, linkte PMRC dit aan muziek. De groep verbond zich met de National Parent Teacher Association en vroeg de Recording Industry Association of America (RIAA) een beoordelingssysteem aan te nemen, vergelijkbaar met dat voor films. De organisatie wilde ook dat de RIAA teksten op albumcovers afdrukte, concerts beoordeelde en contracten met artiesten en bands heroverwoog wier muziek seks en geweld verheerlijkte.

Senaatsanhoring

Angemoedigd door publieke steun en geempowerd door hun banden op Capitol Hill, overtuigde de PMRC de Senaat een hoorzitting te houden over 'pornomuziek'. PMRC-leden getuigden en richtten zich op heavy metal muziek en de viering van seks, zelfmoord en geweld. Gore pleitte voor een labelsysteem met gegraveerde beoordelingen. Muzikanten die labels en beoordelingen tegen waren, ralliden achter Frank Zappa, die de censuur afschuwde en de PMRC-leden de 'Wives of Big Brother' noemde. Zappa argumenteerde dat beoordelingen en adviesstickers een schending waren van de Eerste Toevoeging die de kwaliteit van muziek zou schaden en weinig zou doen om kinderen te beschermen.

Parental Advisory Labels

Aan het einde van 1985 stemde de RIAA in met het aanvoeren van de Parental Advisory-labels. Grote detailhandelaren als Wal-Mart weigerden albums met een Parental Advisory-label te voorraden, en rap- en heavy metal-artiesten zagen hun platenverkoop dalen. Hoewel de RIAA-handhaving van het stickerprogramma laks was, namen staten en gemeenschappen vaak de handhaving op zich. Muzikanten beschuldigde de RIAA van artistieke integriteit in te ruilen voor gunst bij het Congres, dat een wet bezig was te herzien om lege banden en opnameapparatuur te belasten. De wetgeving was bedoeld om platenmaatschappijen te compenseren voor winstderving door klanten die muziekke kopieerden en verspreidden.

Problemen

Vanaf het begin zijn Parental Advisory-stickers een oneffen gids voor ouders geweest. Platen worden niet gescreend door onafhankelijke panels en beoordeeld volgens objectieve standaarden. Opnamebedrijven en muzikanten beslissen welke albums of singles een sticker moeten dragen. Muziek met sterke inhoud heeft de planken bereikt zonder Parental Advisory, terwijl stickers aan albums zijn gehecht zonder enige obsceniteiten of verwijzingen naar seks of geweld. Detailhandelaren negeren de stickers ook vaak. Een enquête van de Federal Trade Commission in 2009 toonde aan dat 64 procent van minderjarigen geen probleem had om CDs met een Parental Advisory te kopen. Toch gaat het systeem door en zijn advieslabels aangenomen voor online muziekmarkten en video's.

Overige muziek

Related Categories