De geschiedenis van de westerse muziek omvat vooruitgang in artistieke gedachte, wetenschappelijke innovatie en culturele ontwikkeling. De notatie- en stemsystemen die hedendaagse muzikanten gebruiken, zijn ontwikkeld door wetenschappers en theoretici in de 17e en 18e eeuw. De twee prominente systemen van muzikale stemming die uit deze tijd naar voren kwamen, waren gelijkmatige temperatuur en wel getemperd, beide bieden specifieke voordelen.
Het gelijkmatig getemperde stemsysteem is gebaseerd op het principe dat elk semitoon precies dezelfde harmonische afstand heeft tot de twee semitonen die ernaast liggen. Professionele piano-stemmers hebben dit systeem aangenomen als de moderne standaard voor instrumentstemming.
De wel getemperde stelmethode is gericht op het idee dat het aanpassen van de grootte van bepaalde intervallen binnen de ladder meer consonante, gestemde klanken produceert dan die gecreëerd door gelijkmatige temperatuur. Voorstanders van het wel-getemperde systeem claimen dat deze stelmethode meer muzikale klanken produceert dan gelijkmatige temperatuur. Een voorbeeld dat het gebruik van wel-getemperde stemming rechtvaardigt, zou de waargenomen stemafwijkingen zijn tussen een grote derde interval en zijn inverse, de kleine zesde. Als de grote derde wordt aangepast volgens gelijkmatige temperatuur, zal de kleine zesde uit de toon zijn in relatie tot de toonsoort.
Een van de meest populaire werken die de geldigheid van het wel-getemperde systeem propageert, is J.S. Bachs 'Wohltemperirte Clavier', gecomponeerd in 1722. Door elk van de 24 toonsoorten te incorporeren, demonstreerde 'Het Wohltemperirte Clavier' de formidable kracht van het nieuwe stemsysteem. In tegenstelling tot eerdere methodologieën, maakte wel-temperatuur het J.S. Bach mogelijk om harmonisch rijke werken te creëren zonder te hoeven compenseren voor stemafwijkingen.
Die ten goede van gelijkmatige temperatuur hebben gezien dat hun favoriete stemsysteem populariteit heeft gewonnen over de hele wereld. De consistente, kwantificeerbare afstand tussen semitonen heeft een wereldwijde standaard in stemming toegestaan. Velen argumenteren dat deze consistentie mathematisch ware – en dus correcte – muziekuitvoering toelaat.