Een solid begrip van moderne cellotechnieken kan het verschil maken tussen een goede en een uitzonderlijke uitvoerder. De moderne cello heeft zich ontwikkeld tot een substantieel instrument dat in staat is tot diverse moderne technieken. Door de boog op niet-traditionele manieren te gebruiken, creëren cellisten effecten en manipuleren ze de snaren op niet-standaard manieren. Moderne componisten gebruiken uitgebreide technieken en benutten het instrument voor gepassioneerde solo-optredens, dramatische effecten en harmonische technieken om de muziek te verrijken. Virtuozen als Yo-Yo Ma hebben de aandacht nog verder getrokken naar de cello en haar geavanceerde technieken.
Col legno is Italiaans voor "met het hout". Het is een techniek die een houtend krakerig geluid uit de cello laat klinken. De cellist voert deze techniek uit door de snaren te bogen met de achterkant, de houten zijde van de boog, in plaats van de haren. Componisten schrijven "col legno" op het moment dat deze techniek in de muziek moet voorkomen. Deze techniek komt veel voor in filmscores om een griezelig, onheilspellend effect te creëren.
Vibrato komt in veel cellostukken voor. In moderne werken kan het speciale effecten creëren. De typische cellovibrato is snel en heeft een dunne textuur. In moderne cellowerken wordt soms een wijd en uitgestrekt vibrato gevraagd, vergelijkbaar met een tremolo op een enkele toon. Deze techniek creëert een indrukwekkende, soms humoristische en vervaagde toonhoogte.
Harmonieken creëren dunne, bleke en spookachtige tonen in het hoge register van de cello. Door de snaar met een vinger te delen, kan de cellist de trillende snaar verkorten en de intensiteit verdubbelen. Dit creëert tonen die evenredig zijn aan de deling van de snaar. Het halveren van de snaar levert een toon een octaaf hoger op, terwijl delen in derden een toon een kwint en een octaaf hoger geeft. Er zijn verschillende manieren om de snaar te delen voor tal van harmonieken.
De cello kan dubbele, driedubbele en vierdubbele stops spelen. Dubbele stops laten twee tonen gelijktijdig klinken, mits de tonen op aangrenzende snaren liggen. Driedubbele en vierdubbele stops vereisen dat de cellist de akkoord in twee groepen deelt, aangezien de celloboog slechts twee snaren tegelijk kan spelen. Vroegere cellobogen waren gebogen, waardoor de cellist complete akkoorden kon spelen; deze bogen maakten het echter moeilijk om snelle passages te spelen, weshalb het boogontwerp veranderde naar een omgekeerde boog.