Vóór de tijd van opgenomen muziek, was geschreven muziek bedoeld als een skelet van het muzikale stuk, met de uitvoerder die verwacht werd om eigen kleuren en versieringen toe te voegen. In sommige stukken zou de componist daadwerkelijk versieringen of ornamentnotenten opnemen. Een type ornamentnoot is de voorhalenoot (grace note).
De voorhalenoot verschijnt meestal in de partituur in kleiner lettertype dan de overige noten. De componist gebruikt het om aan te geven hoe hij een noot gespeeld wil hebben. Bij prima vista ziet de uitvoerder de voorhalenoot en speelt hij het als een korte versiering van de hoofnoot.
Een studie uit 2001 analyseerde de timing van 11 voorhalenoten in 45 verschillende uitvoeringen van een kort pianostuk van Ludwig van Beethoven. Er werden "significante verschillen" gevonden in de lengte van de voorhalenoten, met twee voorhalenoten die specifiek langer gespeeld werden dan de anderen. De relatieve timing in de manier waarop een uitvoerder een voorhalenoot speelt, concludeerden onderzoekers, wordt verklaard door zijn "pogingen de motorische beperkingen van zangers en strijkers na te bootsen".
De acciaccatura-voorhalenoot wordt meestal op de beat gespeeld, hoewel er geen regel is die dat vereist. Het woord komt van het Italiaanse werkwoord acciaccare wat "verpletteren" betekent, het gewenste muzicale effect van de noot. Het is bedoeld om de hoofnoot te versieren, dus de duur is erg kort. De precieze duur hangt af van het tempo van het stuk, met een sneller stuk dat een kortere acciaccatura vereist.
Een appoggiatura-voorhalenoot wordt meestal één stap boven de hoofnoot geschreven, hoewel het ook één stap onder kan zijn. Het moet op de beat gespeeld worden en in de helft van de tijd van de hoofnoot die het versiert. Als de hoofnoot drie kwarten is, kan de appoggiatura als één kwart of twee kwarten gespeeld worden, afhankelijk van wat beter klinkt.