Westerse muziek wortelt in Oud-Griekenland en Rome. Filosoferen/muzikanten wilden muziek die de geest verheft, complete educatie geeft, onenigheid voorkomt. Bepaalde modi ongeschikt, schadelijk. 800 v.Chr. – 476 n.Chr.: muzieksophisticatie en pathos.
Grieks en Romeinse muziek direct verbonden, dezelfde liedsoorten voor ceremonies. Dansliederen, bruidsliederen, rouwliederen, vaderlandse liederen, hymnen voor goden. Licht georchestreerd, weinig mechanische instrumenten. Meestal met tekst, bedoeld voor dramatische gebeurtenis.
Eerste notatiesysteem. Nietslijkt op moderne notatie. Bevlogen muzikanten interpreteerden letters uit Griekse alfabets en grammatica. Complex: 60+ symbolen voor typische schaal. Drie basistypen: chronos (achtste noot, halve slag), diseme (kwartnoot, hele slag), triseme (puntkwartnoot, anderhalf slag).
Aristoteles en Socrates: vocaal superieur aan instrumentaal. Bijna alle herstelde Griekse muziek heeft vocale rol. Instrumenten ondersteunen. Perkussie: trommels, rammels, tambourines, cymbelen, belletjes. Prik/slag snaarinstrumenten: lyra's, grotere kithara's. Blaasinstrument: aulos (riet, zoals hobo).
Verschillende schalen. Moderne relatie: diatonische majeurschaal (witte toetsen vanaf C) = Lydische schaal. Let op: kerkmodi gebruiken dezelfde namen maar andere schalen. Grieken hadden tot 15 schalen, vereenvoudigd tot één per diatonische toon: mixolydisch, lydisch, phrygisch, dorisch, hypolydisch, hypophrygisch, hypodorisch.