Klassieke muzieknotatie bevat een stavenstelsel dat aangeeft waar de noten zich bevinden. De noot instrukteert de muzikant welke toonhoogte te spelen en hoe lang. Wijzigingssymbolen zoals kruizen, molen en rusten verschijnen ook op het stavenstelsel. Een verscheidenheid aan Italiaanse muziektermen onder het stavenstelsel geven verdere informatie over de speelstijl en liedstructuur van dat stuk.
Termen als "Sonate," "Concerto" en "Opus" beschrijven verschillende soorten muzikale werken. Een sonate is geschreven voor maximaal drie instrumenten. Het is typisch opgedeeld in drie afzonderlijke bewegingen. Een concerto is geschreven voor een solo-instrument met orkestbegeleiding. De structuur van een sonate is typisch verdeeld in een snelle opening, langzame middelste deel en snellere finale. "Opus" is het Latijnse woord voor een "compositie." Het is het klassieke equivalent van "nummer." De meervoud van "Opus" is "Opera."
Meerdere klassieke muziektermen vertellen de muzikant welke dynamische middelen in een gegeven passage te gebruiken. "Crescendo," een woord dat zich heeft ontwikkeld om andere betekenissen aan te nemen, instrukteert alle spelers om op te bouwen naar een dramatische einde door het volume te verhogen. "Diminuendo" is het tegenovergestelde van "Crescendo," waar de muziek geleidelijk in volume afneemt.
Het tempo van een klassiek werk verandert naarmate het voortgaat. Klassieke muziektermen met betrekking tot het tempo omvatten "Largo," wat "zeer langzaam" betekent, "Adagio," wat "langzaam" betekent, "Allegro," wat een levendig, snel tempo betekent en "Andante," wat "wandelsnelheid" betekent.
Je kunt een muzikale noot op meerdere manieren spelen. Deze variëteit weerspiegelt zich in de reeks klassieke termen die op hedendaagse manuscripten verschijnen. "Pizzicato" betekent "geplukte" snaren. "Staccato" duidt een reeks korte, gedempte noten aan. "Glissando" instrukteert de speler om gladelijk te "glijden" van de ene noot naar de volgende. "Legato" betekent "verbonden" en duidt de noodzaak aan om twee noten aan elkaar te koppelen.
Hoewel aangeduid als "Klassieke" terminologie, waren veel gangbare muziektermen al rond vóór de klassieke periode die duurde van ongeveer 1750 tot 1830. "A Capella," wat ruwweg vertaalt als "In de kapel," verwijst naar een stem zonder begeleiding. "Symfonie" verwijst naar vier bewegingen van muziek geschreven voor orkest. Misschien het meest gebruikte stuk klassieke terminologie is "Tempo" wat Italiaans is voor "tijd."