Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Overige muziek

New Orleans jazzstijlen

Jazshistoricus Al Rose definieerde jazz als "twee of meer muzikale stemmen die collectief improviseren in twee-vier of vier-vier tijd op een bekende melodie en 'syncoperen'." Hoewel deze definitie soloisten als Louis Armstrong niet omvat, beschrijft het de creatieve vrijheid van deze stijl die gecentreerd en gebloeid is op de straten van New Orleans.

Congo Square

In 1764, toen de Spanjaren New Orleans overnamen, hadden de Creolen werk nodig, wat ertoe leidde dat velen van hen reizende musici werden. Deze musici waren de uitvinders van vroege jazz, door hun expressie van Afrikaanse dans en muziek. Op zondagen zouden ze verzamelen op een grasvlakte aan de noordwestelijke rand van de stad, waar slaven mochten dansen. Dit gebied werd bekend als Congo Square vanwege het gebruik van Afrikaanse culturele elementen en dansen.

Mardi Gras Indianen

Bendes, bekend als Mardi Gras Indianen, dwalden op Mardi Gras dag tijdens de vroege jaren tachtig door de straten. Ze droegen maskers om zich te vermommen als Noord-Amerikaanse Indianen omdat ze een spirituele verwantschap met hen voelden. Om elkaar te bekoken, gebruikten de bendes trommels en gespreken die gelijkenissen vertoonden met West-Afrikaanse en Caraïbische muziek. De processies werden bekeken door toekomstige jazzfiguren Louis Armstrong en Lee Collins die, volgens de National Park Service, zich herinnerden beïnvloed te zijn door hun invloed.

Ragtime

In de late jaren tachtig werden blaasmarskapellen erg populair toen ze gesyncopeerde pianocomposities combineerden met invloeden van Afrikaans-Amerikaanse muzikale stijlen. Deze ragtime stijl kreeg zijn naam van de improvisatie van muziek naar een levendigere toon voor dansen. "Papa" Jack Laine's Reliance Brass Bands waren onder de bekendste ras-geïntegreerde bands. Het was de leider in de eerste generatie witte ragtime bands, of witte jazzmannen, zoals ze ook bekend waren.

De Tweede Lijn (The Second Line)

Begrafenissen en parades voegden gemeenschapsdeelneming toe, bekend als de tweede lijn, om mee te doen in de dansprocessies. Volgens National Park Services' Jazz History, zodra een begrafenis geëindigd was, zouden de aanwezigen die kwamen om de overledene te rouwen, in plaats daarvan het leven van de persoon die ze verloren hadden vieren met muziek en dans. De gemeenschapsdeelnemers in de parades werden bekend als "de tweede lijn" – tweede na de officiële samenlevingsleden en gehuurde band. Deze praktijk heeft zich door de jaren heen voortgezet en kan nog steeds in New Orleans gezien worden.

Gospel en Blues

PBS.org stelt dat jazz sterk beïnvloed was door twee vergelijkbare, maar moreel verschillende muziekstijlen. Gospel, die God loofde, en de blues, die bestond uit nummers die bidden naar wat menselijk is. Hoewel kerkgangers de blues afkeuren, waren de beats uitwisselbaar. Het was de inhoud die deze twee stijlen onderscheidde, maar samen waren ze de start van de jazzmuziek die zou komen.

Dansbands (Dance Bands)

De jazzstijl veranderde aan de eeuwwisseling met het verzachten van het blaasgeluid door snaarinstrumenten zoals de viool of gitaar te gebruiken. Hiermee begonnen musici hun geluid te improviseren, vooral degene die geen bladmuziek konden lezen. Charles "Buddy" Bolden nam een geïmproviseerde blues en mengde het met een sneller getempo, bekende dansmelodie. Dit gaf Bolden een uniek geluid dat hem scheidde van de traditionele jazzstijl.

Dixieland

In de vroege jaren honderd begon jazz door Amerika te reizen. Mississippi riverboten hielpen "Dixieland Jazz" te verspreiden, zoals het bekend was, door dansuitstapjes die ook werkzaamheden voor jazmuzikanten boden. Deze stijl had collectieve improvisatie, waarin alle musici hun solo's tegelijkertijd zouden doen.

Solo-improvisatie

Louis Armstrong was de leidende figuur voor solo-improvisatie toen hij New Orleans verliet om naar Chicago te gaan nadat Joe "King" Oliver zijn aanwezigheid had gevraagd. Armstrong speelde zijn solo's tijdens pauzes in de muziek, een stijl die musici toestond individuele solo's te hebben in tegenstelling tot de Dixieland-stijl. Deze trend werd snel de norm onder jazmuzikanten.

Swing

Tijdens de Grote Depressie verschuifde jazz naar swing. De componist Jelly Roll Morton voegde een sophistication toe aan de solomusici die structuur gaf aan het nieuwe swing-timeperk van de jaren twintig. New Orleans musici moesten zich door de jaren dertig en veertig aanpassen met swing, waardoor de jazzklanken afdwaalden van de oorspronkelijke muziek. Een nationale herlevingsbeweging werd gestimuleerd door Bunk Johnson en George Lewis in de late jaren dertig, wat jazz terugbracht naar de kleine-bandstijl van New Orleans.

Overige muziek

Related Categories