Het verhaal van reggae muziek is complex en nauw verweven met de sociale en culturele geschiedenis van Jamaica. Zoals de Jamaican National Library aangeeft: "Rastafari en reggae muziek zijn internationaal geïdentificeerd met Jamaica. Bob Marley is een icoon voor beide." Zelfs de naam van Jamaica's nationale voetbalteam - de Reggae Boyz - weerspiegelt de sterke culturele invloed van reggae muziek in het land.
De meeste historici zijn het erover eens dat reggae is geëvolueerd uit vroege Jamaicanse muziekstijlen met invloeden uit Amerikaanse popmuziek. Tijdens de jaren 1930 domineerden big band en swingmuziek, die geïmporteerd waren uit de Verenigde Staten, en Jamaicanse mento, een volksmuziekstijl die sterk geworteld is in de Afrikaanse cultuur, Jamaica's muziekscène. Tijdens de jaren 1940 en '50 werd Amerikaanse blues en soulmuziek populair. Ska muziek groeide uit de combinatie van mento en bluesinvloeden, en reggae evolueerde uit ska.
De godsdienst van het Rastafarisme groeide uit de leer van zwarte nationalistische leider Marcus Garvey en de kroning in 1930 van Keizer Haile Selassie I van Ethiopië. Vroege vormen van het Rastafarisme gebruikten Baptistische liederenboeken in godsdienstige ceremonies. In de sloppen van West Kingston namen de Rastafariërs Afrikaans-beïnvloede burru-trommeltechnieken aan om een geluid te creëren dat bekend is als "Rasta muziek" of "Rasta gezang." De Rasta gezang van de jaren 1950 was nog geen volwassen reggae. Het had geen melodie, maar het had de oren van de mainstream bereikt en zaden geplant voor het wilde succes van reggae muziek in de jaren 1960 en '70.
De lirische thema's van reggae zijn bijna zo belangrijk als het ritme. De Rastafariaanse godsdienst en zijn boodschap van zwarte eenheid zijn de duidelijke basis van reggae. Reggae songteksten roepen vaak Jah of God, Haile Selassie, de God in vlees en Marcus Garvey, de profeet. Een ander algemeen religieus thema is het gebruik van marihuana of ganja in Rastafariaanse rituelen. Reggae adresseert sociale onrechtvaardigheden ook, vaak het aanmoedigen van verzet tegen sociale onderdrukkers aangeduid als "Babylon." Andere thema's zijn armoede en het geweld dat het bewaakt.
Reggae muziek begon in de late jaren 1960 de muzieklistjes in Jamaica te toppen, deels door de middenklas Jamaicanse jeugd die de vrede- en liefdefilosofie van die tijd aannam. Hoewel religieus van toon, appeleerde reggae muziek de masses. Zoals het Jamaica Journal aangeeft over de Jamaicanse werkende klasse reggae-fans: "Zelfs hen die niet terug naar Afrika wilden, vonden ze hun problemen konden vergeten en dansen" op de muziek. Jamaica's 1962 onafhankelijkheid van het Britse bewind moedigde de creatie van een nationale muziek van Jamaica aan, en reggae werd gezien als distinctief Jamaicaans.
In de jaren 1970 kreeg de reggae muziekscène in Jamaica internationale aandacht. De 1972 film, "The Harder They Come," die het verhaal vertelt van een Jamaicanse opnameartiest, werd internationaal uitgebracht en bracht wat aandacht voor Jamaica's muziekindustrie. Bob Marley, die opgroeide in Kingston's nu-beruchte Trenchtown-slums, bracht reggae voorop op het internationale podium met zijn 1974 solo-album "Natty Dread." De toevoeging van rock-gitaar-riffs en drie getalenteerde vrouwelijke zangers verzorgde het geluid, en Bob Marley werd een internationaal fenomeen en ambassadeur voor de Jamaicanse cultuur.
Reggae muziek is nog steeds internationaal populair en bestaat in veel afstammingsvormen, van bewuste en roots reggae tot seksueel expliciete dancehall. Reggae muziek is flexibel, leent zich voor verschillende arrangementen en mengt goed met wisselende muzikale stijlen. Reggae-beïnvloede artiesten strekken zich over de hele wereld en omvatten het Britse band UB40, Nieuw-Zeelandse artiesten de Screaming Meemees, en Hasidische Joods-Amerikaanse muzikant Matisyahu. Reggae complementeert Amerikaanse hiphopmuziek, rock 'n' roll en zelfs diverse vormen van elektronische muziek.