De fonograaf, of platenspeler, was het meest gangbare middel om opgenomen muziek af te spelen tot het avontuur van persoonlijke cassette-spelers. toen CD's werden geïntroduceerd, werden ze een kleinere, digitale vervanging van vinylplaten.
Vroegere fonografen speelden geluid door een grote hoorn die uit de basis van de speler kwam. De gebruiker moest een arm die uit de zijkant kwam aardraaien om de muziek te laten spelen.
De eerste platen waren gegoten in was, maar latere technologie maakte het mogelijk om muziek op sturdere vinyl te gieten. Dit zijn de meest voorkomende typen fonograafplaten en zijn nog steeds beschikbaar in nieuwe muzikale titels.
CD's zijn vergelijkbaar in vorm met vinylplaten maar veel kleiner. Toen CD-spelers werden geïntroduceerd, konden gebruikers muziek vrijer transporteren, vooral na de komst van de draagbare CD-speler.
Vinylplaten zijn niet gedigitaliseerd, wat het algehele audiospectrum inkort. Hierdoor kan de warme analoge klank van een platenspeler niet worden gedupliceerd door CD. Maar CD-spelers zijn klein, dus je kunt er in de auto of tijdens het sporten naar luisteren.
Een platenspeler gebruikt een diamantnaald om de informatie op een plaat te lezen, wat duur kan zijn om te vervangen. CD-spelers lezen de discs met lasers, die als beschadigd kunnen leiden tot het complete vervangen van de CD-speler.