De romantische periode in de muziek spande zich uit van ongeveer 1800 tot 1910 en omvatte componisten als Beethoven, Wagner en Tsjaikovski, die muziek schreven met brede, zweepende orchestraties. Hedendaagse componisten gebruiken dezezelfde technieken om filmmuziek te creëren.
De term "programmamuziek" werd voor het eerst tijdens de romantische periode gebruikt en beschrijft muziek die een vertelling vertelt of een scène schetst. Veel filmscores gebruiken ditzelfde middel om emotionele of cinematografische momenten te versterken en te beschrijven.
Romantische muziek steunde zwaar op herhalende thema's of leitmotieven om personages, plaatsen of ideeën in muziek te beschrijven. Wanneer filmpersonages hun eigen thema of melodie hebben, past de componist een leitmotief toe.
Wanneer romantische componisten de volledige chromatische toonladder, of halve-toonreeks, gebruikten om de emotionele intensiteit van de muziek te vergroten, spreekt men van chromaticisme. Veel componisten, zoals César Franck, die de filmscores componeerde voor "Double Indemnity", maakten gebruik van chromaticisme.
Deze term beschrijft een herhaald muzikaal thema dat aan het einde van een partitur terugkeert om een complete muzikale cyclus te creëren. Componist Maurice Jarre gebruikte cyclische vorm in filmscores, waaronder "Lawrence of Arabia" en "Doctor Zhivago".
De grootte en het geluid van orkesten veranderden tijdens de romantische periode. In plaats van kleinere bezettingen zoals kwartetten, vergrootten romantische componisten de omvang van orkesten, waardoor een vol symfonisch geluid ontstond. Moderne filmcomponisten als John Williams gebruikten volledige orchestraties voor filmscores als "Star Wars" en "Schindler's List".