Naarmate digitale technologie meer de norm wordt, lijken meer mensen nostalgisch te voelen over het verzamelen van vinylplaten uit hun verleden. Verzamelaars zijn even gepassioneerd over de hoesartwork als over de albums zelf. Echter, terwijl sommige platen bewaard zijn in luchtegereguleerde kamers, zijn andere bewaard in stoffige zolders, schimmelige kelders en andere niet-zo-wenselijke plekken. Wat zoek je dus als je vinylplaten verzamelt, en hoe classificeer je de staat waarin ze verkeren?
Bestudeer de plaat op gebreken. Als de plaat vrij is van kraksels, krassen, vlekken of schrijving op het label, dan wordt de plaat als in mintstaat beschouwd. De albumhoes moet ook vrij zijn van scheuren, vlekken, schrijving of gesplitste naden.
Kantel de plaat naar een lichtbron om het makkelijker te maken om kleine kraksels en krassen te zien die je anders niet zou zien. Om als near-mint te worden beschouwd, moet de plaat bijna foutloos in uitstraling zijn. Lichte kraksels zijn acceptabel, maar er mogen geen zichtbare krassen zijn. Enige gebreken mogen niet duidelijk zijn wanneer je de plaat afspeelt. De artwork moet perfect zijn; en de hoes mag slechts lichte gebruikssporen vertonen.
Om het verschil tussen near-mint staat en excellent staat te zien, houd de plaat plat op je handpalm op ooghoogte. Om in near-mint staat te zijn, mag de plaat slechts lichte kraksels hebben. Excellent staat betekent dat er meer dan een paar kleine kraksels zijn, maar geen zichtbare krassen. De buitenste ring van de hoes mag slechts lichte slijtage hebben en geen inktimperfecties. Er mogen geen gesplitste naden of schrijving op de plaat hoes zijn.
Scan de plaat grondig voor de verschillen tussen excellent en very good plus (VG+). Een VG+ album zal licht zichtbare kraksels tonen. De vinyl zal nog schitteren, maar de gebreken zullen meer opvallen. Het album moet vrij zijn van oppervlaktegeluid. De hoes moet meestal vrij zijn van schrijving, met de artwork schoon maar iets meer geëld. Het witte papier zal een gele tint hebben maar geen vlekken of schimmelschade. Lichte naadslijtage en lichte oorhoeken zijn acceptabel. Voor de plaat om als VG+ te worden beschouwd, moet het minder dan vier van de genoemde gebreken hebben.
Afspelen is het meest belangrijk om te bepalen of een plaat in VG staat is. De uitstraling van het album zal niet goed zijn, maar het speelt goed. Enig oppervlaktegeluid is acceptabel. De plaat zal eruitzien als goed bespeeld maar nog glans hebben. De hoes zal versleten zijn en misschien meer geeld, met gesplitste naden en ring-slijtage. De inkt zal het uiterlijk van vallend sneeuw hebben. Als de album artwork eruitziet alsof er sneeuw overal over is, zal de plaat als minder dan VG worden beschouwd. Enige schrijving op de hoes is acceptabel.
Een plaat wordt als good gegradeerd als het eruitziet alsof het goed bespeeld is, alsof het grijst en misbruikt is. De vinyl zal niet schitteren. Een good plaat zal nog steeds spelen, maar het oppervlaktegeluid zal afleidend zijn. Zwaaien of knetteren kan het geluid storen. Toch moet het vrij zijn van luid plofjes, springen of klikken. Voor de plaat om als good te worden beschouwd, moet je ervan kunnen genieten, zelfs als je je van de slijtage bewust bent. Good-grade hoezen zullen ook zichtbare slijtage hebben. Er zijn waarschijnlijk gesplitste naden, tape-reparaties, en kleine hoeveelheden schrijving. De hoes ziet er slecht uit, maar een deel van de artwork is nog zichtbaar.