Aan het einde van de 1800er jaren ontstond in de diepe Amerikaanse Zuiden een muzikale vorm genaamd de blues. De blues is de fundering van jazz, die in de vroege 1900er jaren uitbarstte en de Amerikaanse muziekscene definieerde.
Geboren uit de spirituals en werkliederen van Afro-Amerikanen, zou de blues zijn ontstaan hebben in het Mississippi-delta, stroomopwaarts van New Orleans. De stijl wordt gekenmerkt door specifieke akkoordvoortschrijdingen, 12-maats melodie en de "blue note", een noot die vervlakkt of vervormd is ten opzichte van de mayor-tonleiter. De blues betekent een melankoolse of droevige stemming en werd voor de 1800er jaren de "blue devils" genoemd.
Jazz is muziek ontstaan uit een combinatie van Afro-Amerikaanse en Europese invloeden, maar volledig Amerikaans van oorsprong. Het woord "jazz" was een slangterm die voor het eerst in 1915 in Chicago gebruikt werd om muziek te beschrijven.
Terwijl de blues onmiskenbaar in het Zuiden ontstond, dukte jazz op in St. Louis, Chicago en Kansas City ongeveer tegelijkertijd, wat het moeilijk maakt een exacte oorsprong te bepalen.
Tijdens de prohibitie bleven de bars in Kansas City open. Blues- en jazzartiesten stromeden naar de stad en het werd de geboorteplaats van bebop, een improvisatietype jazz dat het geluid wegbracht van de big-bandstijl. Jazz bloeide in Kansas City door de depressie heen en is nog steeds een groot deel van de muziekscene.
Het muzikale erfgoed van de blues en jazz heeft twee eeuwen overleefd, veel stijlvariaties ontwikkeld, en bloeit nog steeds.