Verlichteffecten voor de nachtclubervaring begonnen met de uitvinding van elektriciteit en de danszalen van de jaren '20. Oude trucs om natuurlijk licht te verbeteren werden toegepast op elektrische armaturen: breking, reflectie, kleurfiltering. Dimming en elektrische pulsgeneratie volgden, evenals mechanisering van de armaturen zelf. Met elke nieuwe ontwikkeling in elektrische en verlichtingstechnologie kwamen nieuwe uitvindingen en innovaties.
Misschien wel de meest herkenbare en duurzame effect: de spiegelbal. Reflecteert licht met meerdere spiegels, werd enorm populair in de disco-era van de jaren '70. Hoewel vroege versies al in de jaren '20 in gebruik waren, vertegenwoordigde de spiegelbal discomuziek en blijft populair. Meest voorkomend: gemotoriseerde bol met kleine vierkante spiegels, maar ook andere geometrische vormen.
Ontwikkeld in de jaren '30 voor wetenschappelijke/industriële studie van snel bewegende objecten, werd de stroboscoop populair in de psychedelische muziekera van de jaren '60. Geeft de illusie van langzame beweging, blijft een populair effect.
Mechanische armaturen begonnen met sirene-achtige rotatie-effecten. Doorbraken in robotmotoren in de jaren '50/'60 gaven mechanische verlichting. Kantelende en roterende lichten wurden populairder en betaalbaarder naarmate motoren kleiner en lichter werden. Geprogrammeerde computerchips voor bewegingscontrole maakten gemotoriseerde armaturen een vaste waarde.
Gekleurde verlichting is een vast onderdeel. Kleurfilters (gels) worden aan armaturen bevestigd. Mechanische gel-frames met meerdere filters veranderen kleuren in rotatie. Nieuwere LED-kleurveranderende lichten programmeren elk aantal kleuren met een enkele armatuur, statisch of op vaste intervallen.
Laserverlichting werd populair in de mid jaren '70, voornamelijk voor grote rockconcerts. Naarmate lasertechnologie vooruitgank (kleinere, goedkopere eenheden), installeerden meer nachtclubs ze. Nu evenwijdig met andere gemotoriseerde armaturen in grotere clubs, een standaard plezier voor het publiek.
Verlichting wordt op verschillende manieren gecontroleerd. Vroegere handmatige controllers gebruikten schakelaars en relais, later lage-spanning elektronische controllers. DMX-protocol (Digital Multiplexing) in de late jaren '80 stroomlijnde controle naar digitaal, nu standaard in theaterverlichting. MIDI-controllers (Musical Instrument Digital Interface), voorganger van DMX, late jaren '70, nog steeds gebruikt voor kritische effecten waar veiligheid een rol speelt (lasers, pyrotechniek). Zowel MIDI als DMX kunnen handmatig bediend worden via speciale consoles of volledig geprogrammeerd en geautomatiseerd door computer. Geluidsdetectors voor volledig geautomatiseerde, handvrije controle. Detecteren geluid en frequenties, sturen verlichting via microchip-programma's.