Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Overige muziek

Geschiedenis van Tin Pan Alley

Tin Pan Alley is de bijnaam voor de cluster van songwriter en bladmuziekuitgevers die zich in New York City vestigden in de late jaren 1890 en een half eeuw lang het centrum waren van Amerika's opkomende popmuziekscene, voordat ze werden verdrongen door de grammofoon en radio. Tin Pan Alley wordt gezien als een minachtende term voor de vele pianos die tegelijkertijd in de kleine Manhattan-zone langs 28th Street tussen Sixth Avenue en Broadway hamerten.

Oorsprong

De basis werd gelegd in de late 1800s, na de Burgeroorlog, toen piano- en bladmuziekverkopen begingen te stijlen. Tegelijkertijd werd auteursrecht op liedjes en melodies gereguleerd. In 1887 studeerden meer dan 500.000 Amerikaanse jongeren piano (Parlor Songs website). Dit leidde tot een boom in bladmuziekverkopen en een groeiend aantal uitgevers in New York, het culturele centrum. Pioniers als Thomas B. Harms en Isadore Witmark vestigden zich met focus op populaire muziek. Rond de eeuwwisseling bloeide Tin Pan Alley. Het publiek kocht bladmuziek in massa, vergelijkbaar met later 78s, singles, LPs en CDs. Charles K. Harris' 'After The Ball' (1892) verkocht meer dan 5 miljoen exemplaren.

Een naam is geboren

Het gedeelte van 28th Street waar uitgevers zich vestigden, werd Tin Pan Alley genoemd. Volgens Parlor Songs: "de naam wordt toegeschreven aan journalist Monroe Rosenfeld die, tijdens verblijf in New York, de term bedacht om de kakofonie van de vele pianos in uitgeversdemokamers te symboliseren, alsof honderden mensen op blikken pannen hamerten." Rosenfeld gebruikte de term in een artikelserie en hij greep snel om zich heen.

Vaudeville

Tin Pan Alley's fortuin steeg met de aanvang van de nieuwe eeuw, gedeeltelijk door vaudeville. Deze live shows stonden vol met muziek, en Tin Pan Alley greep de kans: enorme bedragen te verdienen met bladmuziek van populaire nummers uit deze shows. Aspirant-songwriters klopten op de deur van grote uitgevers, hopend ontdekt te worden - velden lukte, waaronder Irving Berlin en Harry Von Tilzer ('And The Green Grass Grew All Around'). Ook organiseerden songwriters en uitgevers voor meer rechten, voornamelijk auteursrechtbescherming. ASCAP (American Society of Composers, Authors, and Publishers) werd 1914 opgericht en vertegenwoordigt die groepen nog steeds.

Tin Pan Alley

Het succes duurde niet. Radio en grammofoon dempten bladmuziekverkopen, en uitgevers namen een achterbaan voor platenmaatschappijen die opnamen verkochten (eerst 78s, later 45s en LPs). Uitgevers bleven belangrijk, maar inkomsten kwamen steeds meer van royalty's en minder van bladmuziek. Er is een plaque op 28th Street tussen Sixth en Fifth avenues die de impact herdenkt, maar de gebouwen van de legendarische uitgevers en songwriters staan te koop en kunnen gesloopt worden voor moderne hooghuizen.

Erfenis van Tin Pan Alley

De nalatenschap leeft voort door het rijke oeuvre van songwriters en uitgevers uit de late 1890s en vroege 1900s. Klassiekers: 'Shine On Harvest Moon' (Nora Bayes & Jack Norworth, 1908), 'Take Me Out to the Ballgame' (Albert Von Tilzer, 1908), Irving Berlin's 'Alexander's Ragtime Band' (1911), 'Way Down Yonder In New Orleans' (Creamer & Turner Layton, 1922), 'Yes, We Have No Bananas' (Frank Silver & Irving Cohn, 1923), 'Ain't She Sweet' (Jack Yellen & Milton Ager, 1927), 'Happy Days Are Here Again' (Yellen & Ager, 1930).

Overige muziek

Related Categories