Zij zijn enkele van de meest iconische afbeeldingen van hun tijdperken: Chérets Belle Epoque opera-affiches en Stanley Mouse en Wes Wilson's psychedelische rock-and-roll-affiches. De geschiedenis van de muziekaffiche is een fascinerende blik op de botsing van kunst en reclame.
De eerste muziekaffiches als zodanig waren handgetekende of handgeschreven handbiljetten die geplakt werden om een lokale optreding te adverteren. De uitvinding van de boekdrukkunst veranderde de reclame evenzeer als de literatuur. Naarmate commerciële drukpersen geavanceerder werden, groeide de populariteit van de gedrukte advertentie. Deze gedrukte advertenties waren echter beperkt tot tekst en crude kunst.
Het avènement van de lithografie in de late 18e eeuw bracht kunst en grafische kunst voor een veel breder publiek. Kunstenaars en commerciële drukkers waren in staat om kunstwerken en advertenties in kleur te reproduceren. De lithografie veranderde de kunstwereld en de reclamewereld door afbeeldingen op manieren te laten reizen die ze nooit eerder hadden gedaan: in boeken, prints en affiches.
In de Victoriaanse tijd was de lithografie een vaste waarde in de reclame en werd vaak gebruikt om affiches te maken die populair entertainment promooten. De populariteit van muzikale entertainment in deze periode betekende dat muziekaffiches onder de meest voorkomende advertentie-affiches waren.
Tijdens de late Victoriaanse tijd bracht het opkomen van de Belle Epoque een nadruk op kunst en schoonheid, zelfs in het alledaagse. Zo werd de tijdperk van de artistieke affiche geboren, en de eerste grote eeuw van de muziekaffiche eveneens.
De Franse kunstenaar Jules Chéret wordt het verdien toegekend het gebruik van serieuze kunst en serieuze kunstenaars in affiche-reclame te populariseren. Chéret perfektionerde niet alleen lithografietechnieken, maar begon in de jaren 1880 ook opdrachten te accepteren om kunst speciaal voor advertentie-affiches te creëren. Spoedig begonnen andere serieuze kunstenaars, waaronder Toulouse-Lautrec en Bonnard, ook advertentieopdrachten te accepteren.
Naarmate de Belle Epoque afliep naar de Art Nouveau-tijd, begonnen kunstenaars als Alphonse Mucha Chérets zaak op te nemen en mooie, artistieke entertainment-affiches te creëren.
De Art Nouveau-tijd werd door de Art Deco-tijd opzij geduwd, maar muziekaffiches werden opzij geduwd door twee nog blijvendere bijdragen aan de 20e eeuw: de film en de radio.
Naarmate de populariteit van film en radio, en later televisie, toename, nam het gebruik van affiches om muziek en andere entertainment behalve film te adverteren af. Muziekoptredens namen in populariteit af met de komst van radio; wanneer een live artiest in de stad kwam, werden shows vaak op de radio gepromoot.
Films speelden ook een rol in de afname van muziekaffiches in deze tijd. Na de uitvinding van de geluidsfilm waren enkele van de populairste korte filmonderwerpen muzikale acts.
Hoewel affiches in deze tijd nog steeds werden gemaakt, waren ze vaak handbiljetten, of zelfs marquises, die niet bewaard konden worden.
Met de counterculture-beweging van de jaren 1960 kwam een nieuwe nadruk op de affiche als advertentie. In geen ander tijdperk in de geschiedenis is de affiche zo effectief gebruikt om muziek te adverteren.
Terwijl popmuziek al minstens een decennium bestond en grote inroads had gemaakt in televisie en radio, moesten bands die net begingen vaak vertrouwen op mond-tot-mond-reclame en gedrukte advertentie voor blootstelling. Kunstenaars als Peter Max, Stanley Mouse, Alton Kelley en anderen creëerden muziekaffiches die de kunst van het decennium zouden definiëren.
Geïnspireerd door zowel de door Andy Warhol beïnvloede pop-art van de dag als de Belle Epoque- en Art Nouveau-affiche-stijlen, mengden de muziekaffiches van de jaren 1960 zowel kunst als tekst in psychedelische affiches die de veranderende tijden weerspiegelden.
Naarmate de countercultuur van de jaren 1960 de populaire cultuur van de jaren 1970 werd, omarmden radio en televisie de bands en de typen muziek die ooit als underground waren beschouwd. Als gevolg verdween de muziekaffiche opnieuw als primaire vorm van advertentie.
De punk- en hardcore-scènes die in de late jaren 1970 ontkwamen, verloochenden de kunst van de jaren 1960 en omarmden een DIY-houding. Muziekaffiches duikten opnieuw op, maar in de punk-tijd namen ze de vorm van gefotokopieerde handbiljetten aan.
De afname van de muziekaffiche voort in de jaren 1980, toen MTV en andere televisiezenders de primaire manier werden voor bands zich te promoten. In de late jaren 1990 en 2000 gaf het internet de muziekaffiche de laatste slag.
Hoewel muziekaffiches nog steeds te vinden zijn op de muren van studentenkamers, zijn ze niet langer de kunstvorm die ze ooit waren. Muziekartiesten hebben geen affiches meer nodig om zichzelf te promoten, en als gevolg is de moderne muziekaffiche meer een uitgeblazen foto van de artiest dan een kunstenaarsimpressie.