Sony's Minidisc-systeem was bedoeld als een hogere capaciteit digitale vervanging voor draagbare cassettespelers en -recorders, inclusief Sony's eigen Walkman. Ondanks goed ontvangen door audiospecialisten, haalde de Minidisc nooit de massamarktpopulariteit die Sony had gehoopt.
In de late jaren 1980 werden audiocassettes hard verdreven door cd's. Sony begon in 1986 met de ontwikkeling van de Minidisc als een next-generation draagbaar audio-apparaat.
Toen Sony in de jaren 1970 het Betamax-vide-formaat introduceerde, hielden ze het een gesloten standaard. Dit leidde tot marktmislukking tegen de open VHS-standaard, omdat veel meer bedrijven VHS-materiaal produceerden. Sony leerde hiervan met de Minidisc, en licentieerde de technologie aan andere fabrikanten zoals JVC, Sharp en Panasonic.
De Minidisc werd in 1992 gelanceerd. Het had groot succes in Japan, maar een matte ontvangst in de Verenigde Staten, waar minder dan 50.000 eenheden in het eerste jaar werden verkocht. In een poging dit te overwinnen, verlaagde Sony de prijzen en lanceerde diverse grote, maar onsuccesvolle, marketingcampagnes.
De Minidisc kwam op de markt op een moment dat diverse concurrerende formaten ook geïntroduceerd werden, zoals digitale compacte cassettes. Later in de jaren 1990 kwamen beschrijfbare en herbeschrijfbare cd's op de markt, wat de marktaandeel van de Minidisc verder verminderde.
De eerste commerciële MP3-speler, de Diamond Rio PMP300, werd in 1999 uitgebracht. Hoewel de Rio zelf niet buitengewoon indrukwekkend was, waren opvolgende MP3-spelers - zoals de iPod, uitgebracht in oktober 2001 - sneller en beter. Digitale audiospelers zijn gekomen om de next-generation-draagbare-muziekspeler-nis te vullen die Sony de Minidisc voor had bedoeld.