Analoog audio is een weergave van geluid die analoog is aan de luchtdrukgolven van dat geluid. Dat klinkt ingewikkeld, maar is eigenlijk simpel. Geluid zijn golven van luchtmoleculen. Analoog audio vertegenwoordigt de intensiteit van die golven in een andere vorm, zoals spanning op een draad of gemagnetiseerde deeltjes op een cassettlint.
Geluid is niets anders dan luchtbeweging. Een knaller: de schokgolven door snelle expansie duwen luchtmoleculen naar je toe. Je oren registreren de beweging, je hersenen interpreteren dit als geluid. In de golven zijn momenten van hoge druk (moleculen samengedrukt) en lage druk (weinig moleculen).
De makkelijkste manier om opname te begrijpen is Edison's fonograaf (1877), het eerste opnameapparaat. Men sprak in een grote hoorn, achterin een membrane (flexibel materiaal) verbonden met een naald tegen een roterende alufoliecilinder. Stembanden trillen → lucht beweegt membrane → naald beweegt → groove in cilinder. Afspelen: cilinder roteert → groove trilt naald → naald trilt membrane → lucht beweegt als oorspronkelijke stem.
Vandaag gebruiken we een microfoon met membrane, verbonden met een transducer. Membrane trilt door stem → transducer zet trillingen om in elektrische energie. Hoge druk = positieve spanning, lage druk = negatieve spanning.
We keren het proces om, net als bij Edison. De spanningen zijn golven die via de kabel lopen naar een luidspreker (ook een transducer). Deze zet elektrische energie om in akoestische energie. Positieve spanning → membrane duwt veel lucht (hoge druk). Negatieve spanning → minder lucht (lage druk). Het proces is de omgekeerde van de microfoon.
Edison's medium: alufoliecilinder. Golven = geluidsweergave. Cassette: magnetische deeltjes op lint. Vinylplaat: golven op schijf. Tape- of platenspeler zet weergave om in elektrische energie → speaker-kabel → transducer luidspreker → geluid.