Crestline wordt vaak genoemd als een van de beste Japanse import-gitaarmerken, hoewel het bedrijf tijdens zijn korte bestaan in de jaren '70 nooit veel produceerde of verkocht.
Concrete informatie over Crestline is schaars. Het bedrijf was nooit groot, en de gitaars werden nooit wijdverspreid. Een blog, The Guitar Hunter, toonde een Crestline Stratocaster-kopie genaamd de Goldfoil MIJ. Het heeft de kenmerkende kopvorm van een Fender Stratocaster, met een aangepaste lichaamsvorm en een enkele goldfoil pick-up. Omdat deze gitaars zeldzaam zijn en niet serienummerd, is het moeilijk tot onmogelijk om een Crestline gitaar nauwkeurig te dateren. Guitar Hunter stelt dat Crestline waarschijnlijk een klein, off-label merk was van een grote Japanse gitaarfabrikant, gezien de brede reeks instrumenten. Kleine bedrijven hadden niet de middelen voor meerdere gitaars, basgitaars, 12-snaren, akoestische gitaars en bassen, mandolines en ukuleles. Crestline kopieerde ook andere merken, niet alleen Fender. Gibson-kopieën waren volop: SG, Flying V, Les Paul – de meest voorkomende Crestline instrumenten vandaag.
Gitaaristen waarderen Crestline voor hun kwalitatieve constructie, goede toon en vaak lage prijs. Omdat het merk onbekend is, ziet de occasionemarkt ze soms als 'junk' gitaars met weinig herwaarde. Het is niet ongebruikelijk dat een Crestline-eigenaar zijn gitaar voor niets kocht bij een leningwinkel of garageruimte. Toch zijn Japanse instrumenten uit die tijd beroemd om hun kwaliteit. Japanse fabrikanten importeerden Amerikaanse pick-ups (Gibson, Fender, Ibanez), hermerkten ze en bouwden ze in voor lagere prijs. Het hout in nekken en lichamen was vaak van hogere kwaliteit dan Amerikaanse tegenhangers – zoveel dat Japanse makers frequent gerechtelijk werden aangesproken voor imitaties die superieur waren aan het origineel. Crestline gitaars worden vaak beschreven als 'zwaar' of 'solid' – een teken voor gitaaristen van goed hout en kwaliteitsproductie.
Het Crestline-logo is kenmerkend: een gouden ovaal embleem met 'Crestline' in het midden. De kop van een Crestline gitaar is meestal een exacte replica van de Fender Stratocaster- of Gibson Les Paul-kop, met alleen het Crestline-logo als verschil. De lichamen variëren. Sommige (zoals Goldfoil MIJ, Strat-kopie) hebben lichamen die geen exacte replica's zijn. Andere (Gibson SG/Les Paul kopieën) zijn exacte duplicaten. Crestline gitaars hebben variërende serienummers. Vroege modellen hebben geen serienummer, latere wel maar niet traceerbaar. Als er ooit een systeem was, verdween het met het einde van Crestline in de late jaren '70.
De Crestline-naammarkering komt waarschijnlijk van de Japanse poging om instrumenten 'meer Amerikaans' te markten. Een theorie: geproduceerd door Hoshino, die veel dochterbedrijven had in die periode, vooral voor Amerikaanse export – maar puur speculatie, want Crestline-brochures zijn praktisch niet bestaand en het bedrijf bestaat niet meer.
Geen specifieke informatie over Crestline's ondergang, maar de gitaarindustrie in de jaren '70 veranderde radicaal toen Amerikaanse reuzen als Fender en Gibson rechtszaken aanhingen tegen Japanse bedrijven die hun producten te effectief namaken. Japanse merken die niet verklagd werden, sloten hun deuren om procedures te vermijden. Crestline stopte waarschijnlijk om die reden, vooral omdat gitaaristen Crestline zagen als een van de betere Japanse importmerken.