Uitgebracht in 1962, was Modern Sounds in Country and Western Music niet alleen een crossover-hit – het was een culturele aardbeving. Ray Charles, al een soul- en R&B-titan, nam het Nashville-establishment-songboek en herframeerde het door zijn gospel-gewortelde, jazz-gekleurde genialiteit.
In 1962 was countrymuziek gesegregeerd – witte artiesten op countryradio, zwarte artiesten op R&B-zenders. Charles' album, geproduceerd door Sid Feller met luisterrijke orkestrale arrangeringen (strijkers, koor, big band), maakte de nummers onweerlegbaar over formaten heen. Hij "deed" geen country – hij verbeeldde het opnieuw.
De opvolger, Modern Sounds in Country and Western Music Volume Two (ook 1962), verdubbelde de inzet met "Your Cheatin' Heart," "Take These Chains from My Heart," en "Born to Lose."
Artiesten van Willie Nelson tot Sturgill Simpson noemen het een noordster. Het bewijzde dat grote nummers genre transcenderen – en dat een zwarte artiest het country-hoofdstuk van het Great American Songbook als zijn eigen kon claimen. De 2021-documentaire Ray Charles: Modern Sounds herbezoekt de sessies met overlevende muzikanten.