Twee beroemde klassieke werken hebben "Vreugde" in hun titel:
Herz und Mund und Tat und Leben. De serene melodie wordt vaak als zelfstandig stuk voor piano, orgel, of ensemble uitgevoerd.
De finale zet Friedrich Schiller's gedicht "An die Freude" ("Ode Aan De Vreugde"). Hoewel de symfonie niet "Vreugde" getiteld is, is deze beweging universeel bekend als de "Ode Aan De Vreugde" en staat als een tijdloze himnus van eenheid en broederschap.
Beide werken vieren vreugde—Bach's in spirituele devotie, Beethoven's in universele menselijke verbondenheid.