Bob Marley's catalogus is uitgebreid, maar twee nummers stijgen boven reggae uit om wereldwijde hymnes van hoop en eenheid te worden: "No Woman, No Cry" en "One Love/People Get Ready".
De definitieve versie is niet de studio-origineel – het is de live-opname uit het Lyceum Theatre in London, vastgelegd op het Live!-album. Marley's gescheurde stem, de hypnotische groove van de Wailers, en die onvergetelijke "Everything's gonna be alright"-refrein veranderen een persoonlijke herinnering aan Trenchtown-hardheid in een universeel wiegelied voor de worstelende.
Een medley dat Marley's eigen "One Love" samenvoegt met Curtis Mayfield's burgerrechten-hymne "People Get Ready", deze track smelt Rastafariaanse spiritualiteit met een oproep tot raciale harmonie. De opgeruimde ritme en meezingbare refrein maakten het een favoriet voor alles van bruiloftsrecepties tot vredesbetoogingen.
Beide nummers destilleren Marley's kernboodschap: liefde als verzet, gemeenschap als zaligheid. Ze zijn niet alleen reggae-hits – ze zijn culturele aanroeringspunten die blijven genezen en verenigen over talen en grenzen heen.