Scott Joplin: De "King of Ragtime" en Zijn Handtekeningmuziek
Scott Joplin (ca. 1868–1917) verdiende de titel "King of Ragtime" voor het componeren van de meest duurzame, structureel gesofisticeerde werken in het genre. Ragtime—Amerika's eerste landelijke populaire muziek—ontstond uit Afro-Amerikaanse gemeenschappen in de jaren 1890, gedefinieerd door zijn gesyncopeerde ("geraggelde") rechterhand ritmes over een vaste linkerhand "oom-pah" bas.
Joplin's Kenmerken
- Vorm: Klassieke rag = AABBACCDD (of vergelijkbare multi-strain structuur).
- Melodie: Lirisch, vaak bezangbare thema's—niet alleen percussieve patronen.
- Harmonie: Onverwachte modulaties, secundaire dominanten, chromatische stemvoering.
- Pianoschrijving: Idiomatisch, het instrument zijn volle bereik exploiterend.
Essentiële Joplin Rags
- Maple Leaf Rag (1899) – De hit die de rage lanciede; meer dan 1 miljoen bladmuziekexemplaren verkocht.
- The Entertainer (1902) – Herleving via The Sting (1973); synoniem met ragtime.
- Solace – A Mexican Serenade (1909) – Langzame drag, tango ritme, diepe melancholie.
- Euphonic Sounds (1909) – Harmonisch avontuurlijk; voorloper van jazz.
- Magnetic Rag (1914) – Laatst gepubliceerde rag; complex, rapsodisch.
Joplin schreef ook een ballet, twee opera's (Treemonisha—postuum Pulitzer-geëerd), en liedjes. Maar het zijn de rags die hem onsterfelijk maakten: ze verheven "lage" dansmuziek tot concertkunst, overbruggend 19e-eeuwse salon en 20e-eeuwse jazz.