Beethoven's vroege werken trokken scherpe verdeelde recensies. Sommige critici roemden zijn originaliteit; anderen verwerpden ze als "verward" of "bizar." Het Allgemeine musikalische Zeitung noteerde "buitengewone combinaties" maar vraagtekende "ware schoonheid."
Naarmate zijn carrière vorderde, wonnen zijn symfonieën, sonates, en concerten erkenning voor emotionele diepte, structurele innovatie, en harmonische durf. E.T.A. Hoffmann roemde bekwaam zijn expressieve kracht, hem een "zuiver romantische" componist noemende.
Zijn invloed was direct en diepgaand. Schubert vereerde hem als genie; zijn harmonische en orchestrale innovaties vormden de taal van compositie voor generaties.
Beethoven staat als de cruciale brug van het Klassieke naar het Romantische tijdperk. Universeel gerankt onder de grootste componisten, blijft zijn muziek uitgevoerd, bestudeerd, en vereerd wereldwijd eeuwen later – bewijs dat initiële misbegrip vaak voorafgaat aan blijvende grootte.