Johann Sebastian Bach codeerde zijn achternaam in een muzikale cryptogram met Duitse nootnamen:
B♭ – A – C – B♮
(In Duitse notatie: B = B-mol, H = B-natuurlijk.)
Deze vier-noot motif verschijnt in talloze werken, meest beroemd als fugue-onderwerp in The Art of Fugue (Contrapunctus XIV, onvoltooid) en doorheen de B Minor Mass. Een van de beroemdste muzikale handtekeningen in de geschiedenis.
Let op: De alternatieve "F♯ – A♯ – C♯ – B" in sommige bronnen is een transpositie, niet de letterlijke Duitse spelling.