Van "Johnny B. Goode" tot "Johnny Cash", "Johnny Angel" tot "Johnny Come Lately" – de naam Johnny doortrekt de populaire muziek als geen ander. De alomtegenwoordigheid is niet toevallig – het is fonetisch, cultureel en structureel.
Twee lettergrepen. Open klankers: "ah" (zoals in vader) en "ee" (zoals in zien). Deze combinatie is melodisch ideaal – makkelijk te vasthouden, makkelijk te rijmen (money, honey, lonely, only, slowly), ritmisch flexibel (trochee: JOHN-ny). Schrijvers grijpen naar namen die zichzelf zingen.
In vroeg 20e-eeuws Amerika werd "Johnny" (verkorting van John, decennialang de meest voorkomende mannennaam) afkorting voor de gewone werker. Folk, country en vroege rock gebruikten "Johnny" om de soldaat, de dwaas, de rebellen, de jongen van naast te vertegenwoordigen. Het droeg authenticiteit zonder specificiteit.
John → Jonathan → Johannes → Juan → Jean → Ian → Evan. "Johnny" overbrugt ze allemaal. Een nummer over "Johnny" kan over iedereen gaan – universeel genoeg voor massa-identificatie, specifiek genoeg om persoonlijk te voelen.
Johnny is niet zomaar een naam in nummers – het is een karakteracteur die elke rol speelt.