De Barokperiode (ca. 1600–1750) smedde de structurele en expressieve fundamenten van Westerse kunstmuziek. Vijf pijlers staan uit:
Claudio Monteverdi's L'Orfeo (1607) introduceerde het genre; later vouwen Händels Giulio Cesare en Messiah, en Lullys Armide drama, muziek en spectacle tot een totaal kunstwerk.
Händels Messiah en Israel in Egypt verplanten operachtige grandezza naar sacrale verhaling, vestigend het grootschalige choraal-orkestrale sjabloon.
Vivaldi's Vier Seizoenen en Bachs Brandenburgse Concerten codificeerden de solist-tegen-ensemble dialoog, drijvend instrumentale virtuositeit naar nieuwe hoogtes.
Het Wohltemperirte Clavier, honderden kantates, de Matthäuspassie, en de Mis in B Mineur vertegenwoordigen contrapuntale meesterheid, harmonische diepte en spirituele expressie in perfecte synthese.
Danssuites van Bach, Scarlatti, en Couperin, samen met solisonates, legden de basis voor latere kamermuziek en toetsenrepertoire.
Barokke innovaties blijven de rots waarop eeuwen muziek gebouwd zijn.