John Lennon had een complexe kijk op Ringo Starr's drummen—mengende echte waardering voor zijn fundamentele rol met occasionele frustratie over waargenomen beperkingen.
Lennon loofde vaak Ringo's vaste beat en essentiële bijdrage. In een interview uit 1971 stelde hij: Ringo's drummen is erg basis, maar het is precies wat we nodig hebben. Hij is de ruggengraat van de band.
Hij bewonderde ook Ringo's veelzijdigheid en aanpassingsvermogen over muziekstijlen heen.
Soms uiteende Lennon ontevredenheid over Ringo's technische vaardigheid. In een interview uit 1968 merkte hij op: Ringo is niet precies de beste drummer ter wereld, maar hij is onze drummer en we houden van hem.
Lennon vond dat Ringo's spelen te simpel of herhalend kon zijn, de finesse van andere drummers miste.
Ondanks kritiek erkende Lennon Ringo's onvervangbare bijdrage. In zijn autobiografie uit 1970 schreef hij: Ringo is de meest onderwaardeerde drummer ter wereld. Hij is de beste op zijn eigen manier, en hij is perfect voor de Beatles.
Lennon begreep dat Ringo's eenvoud en consistentie cruciaal waren voor de unieke chemie en het succes van de band.