Eddie Van Halen speelde niet alleen gitaar – hij breidde zijn vocabulaire uit. Vijf innovaties definieerden zijn stem en beïnvloedden generaties:
Gepopulariseerd (niet uitgevonden) de techniek van hammeren-op en aftrekken met de pikhand op het griffelbord. Maakte vloeiende, wijd-interval legato lijnen mogelijk die onmogelijk zijn met één hand. "Eruption" (1978) maakte het een universele rocktaal.
Springen over aangrenzende snaren om niet-aaneengesloten noten te spelen – creërend hoekige, staccato melodieën met wijd intervallische sprongen. Toegevoegde percussieve opwinding en visueel flair.
Gladde, verbonden notenstromen via hamers, aftrekkingen, en glijding – minimaal pikken. Jazz-beïnvloede vloeiendheid toegepast op high-gain rock toon. De "vloeibare" klank.
Natuurlijke, artificiële, en pinch harmonics geweven in solo's en riffs. Hoog-pitch "piepjes" voegden kleur, spanning, en texturaal contrast toe. Beheerste de fysica van knooppunten.
Vroege aanhouder van de wah als expressief hulpmiddel – niet alleen een "wacka-wacka" effect. Subtiele klinker-achtige vorming, dramatische frequentie-sweeps, ritmische filtering. Verlengde de gitaar's vocale kwaliteit.
Deze technieken bestonden niet in rock's mainstream vocabulaire voor Van Halen. Na hem, werden ze basisvereisten voor virtuoso elektrische gitaar. Hij veranderde het instrument in iets nieuws.