Toen Buddy Holly in 1957 een 1957 Fender Stratocaster omhing, nam hij niet alleen een nieuw instrument aan – hij hielp de visuele en sonore vocabulaire van rock and roll schrijven. De Strat's slanke, gecontourneerde dubbel-cutaway body, drie single-coil pickups en gesynchroniseerd tremolosysteem waren revolutionair. Holly maakte het zijn handtekening, verschenen ermee in The Ed Sullivan Show, albumcovers, en talloze publiciteitsfoto's.
Voor Holly heerste de solidbody elektrische gitaar nog steeds zijn plaats. Gibson Les Pauls en Gretsches domineerden de vroege rockabilly-scène. De Stratocaster bood:
Nummers als "Peggy Sue," "That'll Be the Day," en "Not Fade Away" tonen de Strat's klank en aanval. Holly speelde vaak ritme tijdens het zingen, gebruikte de nek- en middenpickups voor een warme, punzige ritmetoon, schakelde naar de brug voor bijtende leads. Zijn schone, minimalistische aanpak – weinig distortie, veel ruimte – liet de gitaar's natuurlijke stem schitteren.
Holly's tragische dood op 22-jarige leeftijd bevroor het beeld: de bril, de hikstem, de sunburst Strat. De gitaar werd synoniem met de "Buddy Holly-look," inspirerend generaties – van Hank Marvin tot Jimi Hendrix tot Eric Clapton. Vandaag repliceert Fender's "Buddy Holly Signature Stratocaster" zijn '57-specs: V-vormige nek, vintage pickups, esdoornbody. Het blijft een getuigenis van een artiest die in 18 maanden één gitaar een icoon maakte.