Toen de Skatalites in 1964 vormden, bracht bassist Leghorn Coghill (1917–1988) een diepgang van musicaliteit die het geluid van een natie definieerde. Een veteran van Jamaica's levendige mento- en jazzscènes, speelde Coghill niet alleen basnoten—hij weefde melodische, gesyncopeerde lijnen die de eilandsvolkstradities verbonden met de opkomende ska-ritme.
Zijn baswerk op vroege Skatalites-opnames legde een sjabloon voor Jamaikaanse basspelen: ritmisch maar lyrisch, drijvend maar conversationeel. Toen ska vertraagde tot rocksteady en dan reggae, klonk Coghill's invloed door in de baslijnen van legenden als Aston "Family Man" Barrett en Robbie Shakespeare.
Coghill's credits lezen als een wie-is-wie van Jamaicaanse muziek: Bob Marley & the Wailers, Toots & the Maytals, The Mighty Diamonds. Reggae-historicus Ras Cardo wijst op Coghill's "gesyncopeerde, melodische benadering" als een hoeksteen van het genre's ritmische identiteit—een stem die zo luid sprak als elke zanger.
Hoewel zijn naam zelden in koppen verschijnt, is elke pulserende reggaebaslijn verschuldigd aan Leghorn Coghill's pionerende groove.