Johann Sebastian Bach (1685–1750) staat als de torenende figuur van de Barok — een componist wiens oeuvre praktisch elk genre van zijn tijd omvat met ongekende technische meesterlijkheid en emotionele diepgang.
Bach revolutieerde de clavierliteratuur. The Well-Tempered Clavier (twee boeken van 24 preludes en fuges) verkende alle majeure en mineure toonsoorten, en vestigde een stemsysteem dat moderne tonaliteit mogelijk maakte. De Goldberg-variaties blijven een piek van variatievorm. Zijn clavecijnconcerten (BWV 1052–1058) waren pioniers voor het solo-clavecijnconcertgenre.
De zes Brandenburgse Concerten tonen diverse instrumentale combinaties met verblindend contrapunt. Solowerken — de Sonaten en Partitas voor Solo Viool en Cellosuiten — duwen hun instrumenten tot expressieve en technische extremen. Kammermuziekstukken als Musikalisches Opfer en Die Kunst der Fuge vertegenwoordigen intellectuele rigueur gefuseerd met schoonheid.
Bach's kantates (meer dan 200 bewaard) vormden de muzikale ruggengraat van Leipzigs Lutherse liturgie. De Matthäuspassion en Johannespassion zijn monumentale dramatische verhalen. De Mis in B mineur, samengesteld late in zijn leven, overstijgt godsdienst als een samenvatting van zijn sacrale kunst.
Naast de Brandenburgers schreef Bach vier Orkestsuites (inclusief de beroemde "Air op de G-snaar"), concerten voor meerdere instrumenten, en sinfonia's die kammermuziek en orkestmuziek overbruggen.
Bach's synthese van contrapunt, harmonische innovatie, structurele helderheid, en expressieve intensiteit creëerde een muzikaal taal die componisten van Mozart tot Schoenberg tot moderne jazzartiesten bestuderen. Zijn werk vertegenwoordigt het Barok-ideaal: intellectuele discipline in dienst van diepe menselijke emotie.