Er was geen enkele "meest populaire" prediker van de Tweede Grote Ontwakening – populariteit verdeelde zich per regio, denominatie, en decennium. Maar een handvol figuren torenden boven de beweging, elk een andere facet van de onrustige energie belichamend.
Als de Ontwakening een CEO had, was het Finney. Een advocaat-geworden-prediker, systematiseerde hij de "nieuwe maatregelen": de angstbank, uitgebreide bijeenkomsten, publiekelijk gebed door vrouwen, en een retoriek van beslissing. Zijn Rochester-herwakering (1830-31) bekeerde naar verluidt 1.200 mensen en sloot de theaters en tavernes van de stad. Finney maakte herwakering een technologie – herhaalbaar, strategisch, en fier activerend. Zijn latere presidentschap van Oberlin College maakte het een laboratorium voor co-educatie, abolitionisme, en perfectionisme.
Terwijl Finney opereerde in het "verbrande district" van westelijk New York, reed Cartwright de echte grens. Een Methodistische circuitruiter voor 50 jaar, predikte hij in Kentucky, Tennessee, Illinois, en Missouri – vaak buiten, vaak aan vijandige menigten. Zijn autobiografie (Fifty Years a Presiding Elder) leest als een western: vuistgevechten op kampbijeenkomsten, debatten met Universalisten, verkiezingen tegen Abraham Lincoln (hij verloor). Hij belichaamde de spierige, anti-institutionele christendom die de wildernis temde.
Beecher vertegenwoordigt de infiltratie van de Ontwakening in de oude wacht. Een Congregationalist pastor in Litchfield, Connecticut, dan Boston, dan Cincinnati, leidde hij de "vrijwillige vereniging" beweging – nationale organisaties creërend voor zendingen, nuchterheid, en sabbatnavolging. Zeven zonen en zes dochters (inclusief Harriet Beecher Stowe en Henry Ward Beecher) werden een dynastie van hervormers. Hij bewies de Ontwakening was niet alleen voor de ongekerkden; het kon de culturele elite vangen.
Finneys innovaties tegengeset, insistte Nettleton dat herwakeringen soevereine werken van de Geest moeten zijn, geen menselijke ingenieurswerk. Zijn debatten met Finney bij New Lebanon (1827) definieerden de Calvinist-Arminiaanse breuklijn binnen het evangelicalisme. Hoewel vandaag minder beroemd, vormde Nettletons insistance op doctrinere rigiditeit de Presbyterianse en Congregationalistische takken van de beweging.
Technisch pre-Ontwakening (Lee stierf 1784), de Shakers' explosieve groei tijdens deze periode – piekend op 6.000 leden in 19 gemeenschappelijke dorpen – toont de era's honger naar radicale alternatieven. Celibatair, egalitair, pacifistisch, en extatisch in aanbidding, waren ze de meest counterculturele uiting van de Ontwakening.
Finney krijgt de leerboekkrediet; Cartwright krijgt de grens-credits; Beecher krijgt de institutionele nalatenschap. Maar de echte "meest populaire" prediker was de anonieme circuitruiter die in jouw vallei reed, op jouw vloer sliep, en het evangelie voelde alsof het voor jou geschreven was. De Ontwakening werd niet gebouwd door sterren – het werd gebouwd door een gedistribueerd netwerk van gewone mannen en vrouwen die geloofden dat de wereld opnieuw geboren kon worden.