Hoewel we in de bloeitijd van karaoke zijn, is er nog steeds geen vervanging voor de entertainmentwaarde die geboden wordt door een live pianovoorstelling in een lokale bar of café. Bijna iedereen geniet ervan om te luisteren naar een getalenteerde pianist die de ivoor tikkelt op de achtergrond, live, tijdens een sociale bijeenkomst. De muziekselectie is van cruciaal belang voor de beste resultaten, om het publiek te verteren en juist de juiste sfeer te creëren.
Hoewel een goed nummer, goed gespeeld, in elke setting zou moeten werken, zijn muziekstijlen nog steeds een verworven smaak. Het soort muziek dat aangenaam is voor een senior zal vaak sterk afwijken van de muziek die vandaag de jongvolwassenen prefereren. Intellectuelen die een bar bezoeken, zeg in een studentenstad, zullen meestal genieten van gesofisticeerde klassieke of jazzstukken, terwijl bezoekers van middel- of lagerklassen estabeleissements dergelijke kost waarschijnlijk niet kennen of waarderen en waarschijnlijk meer verbinden met bekende popstijlen. Daarom moeten pianisten hun publieksprofielen kennen en muziekselecties dienovereenkomstig afstemmen.
Appeleer aan de nostalgische impulsen van een publiek. Oudere bezoekers zullen genieten van liedjes uit hun jeugdjaren, die vandaag een bereik beslaan van de Depressie tot disco. Jongvolwassenen kunnen ook nostalgisch zijn, met een zwakke plek voor hits uit de late jaren '80 en '90. Je kunt zelden misgaan door hedendaagse tunes te mengen met een zware dosis nostalgie, geïnformeerd door een gevoel voor je waarschijnlijke publiek.
Standards zijn populair sinds het "Gibson Girl"-tijdperk. Deze tunes zijn lyrisch, leuk en memorieus – soms met iets aanstootlijke teksten. De muziek van Cole Porter, in de Roaring Twenties, was bijvoorbeeld uitzonderlijk scherp en slim. Veel van deze nummers zijn vaste waarden in het jazzrepertoire geworden, hun akkoordwisselingen lenen zich uit voor uitgebreide improviserende behandeling. Goede pianisten zouden een aantal "Tin Pan Alley"-tunes in hun repertoire moeten hebben van Porter, Irving Berlin, Jerome Kern en George Gershwin om een avond muziek op te vlekkelen en een tijdperk van high-class pop en jazz te oproepen.
Langezame, romantische nummers zijn populair ongeacht de leeftijd van het publiek. Een romantisch nummer van Rodgers en Hammerstein, Mel Tormé, of zelfs Barry Manilow kan elke kamer betoverten. Tenzij de setting uitgebreide balladbehandelingen vereist, kan een beetje romantiek ver gaan: een pianist zou waarschijnlijk een langzaam, romantisch nummer in een set alleen elke vierde of vijfde keuze moeten droppen om niet te langzaam en "zoet" te worden.
Echt goede pianobar-artiesten zijn een "triple threat". Ze kunnen piano heel goed spelen, heel goed zingen, en weten hoe ze op passende momenten levendige geplapper met het publiek kunnen voeren. Ze zijn showmannen en -vrouwen die een compleet entertainmentpakket brengen. Als je de eigenaar bent van een zaak, weet dat je de strepen op een tijger niet kunt veranderen. Je kunt expert pianobar-entertainers niet vragen een nieuw "schtick" aan te nemen dat niet past bij hun showstijl. Beoordeel de professionaliteit en de show van nieuwe kandidaten zorgvuldig. Vermijd het stellen van muziekselectie-eisen die riskeren de professional te vervreemden te vroeg in de relatie. Huur nieuwe artiesten op korte contracten en breid hun engagements uit naarmate je meer vertrouwt dat hun muziekselecties aan je behoeften voldoen.