Bongo's worden geassocieerd met etnische muziek en vrije sfeer, maar hun werking berust op eeuwenoude natuurkunde – die van de trom, een van de oudste instrumenten. De natuurkunde van bongo's begrijpen is de eerste stap om ze te leren spelen en de wetenschap erachter te waarderen.
Bongo's zijn twee kleine trommen verbonden door een brug; bespeeld met vingers. De korpus is meestal eiken- of mahoniehout, bekleed met een strak "vel" (huid) aan één kant (de andere kant is open). De twee trommen verschillen in grootte: de grotere heet hembra, de kleinere macho – ze produceren verschillende tonen. Bongo's zijn kenmerkend voor Cubaanse stijlen als Son (uitgesproken "sone") en Changüí.
De "vel" (hoofdkop) werd vroeger genageld, nu wordt het gespannen met een verstelbare aluminium ring. Hoe strakker het vel, hoe hoger de toon (snellere trillingen); losser = dieper (langzamere trillingen). De speltechniek beïnvloedt de trilling ook:
De kleinere trom (macho) produceert hogere tonen door hogere spanning en kleiner volume – geluidsgolven bewegen sneller. Bongo-sets passen meestal tussen de knieën van de speler.
Traditionele (en dure handgemaakte) bongo's zijn van mahonie of eikenhout – harde houtsoorten die geluidsgolven scherp reflecteren en de frequentie licht kleuren. Zachte houtsoorten absorberen meer, wat een "dof" geluid geeft. Tegenwoordig zijn de meeste bongo's van fiberglas: lichter, duurzamer, goedkoper, zonder in te boeten op akoestische waarde van een hard oppervlak.
Als alle handtrommen produceren bongo's een mix van harmonische en inharmonische resonanties. Bij beginners domineren de inharmonische – het klinkt als "ruis". Experts benadrukken de harmonische resonanties en maskeren/minimaliseren de inharmonische. Wetenschappelijke studies (bijv. op tabla's) bevestigen dit, maar luisteraars horen het intuitief: een geoefende speler klinkt muzikaal, een beginner chaotisch.