Walt Whitman creëert intimiteit door de lezer direct aan te spreken in gewone, conversationele taal. Hij gebruikt you ('I celebrate myself, and sing myself, / And what I assume you shall assume'), nodigt uit tot gedeelde ervaring ('Camerado, this is no book, / Who touches this touches a man'), en grondslag hoogdravende thema's in lichamelijke, democratische details (gras, zweet, stadsstraten). Deze directe aanspraking ontmantelt de barrière tussen dichter en lezer.