Radiogolven zijn niet-ioniserende elektromagnetische straling, wat betekent dat ze onvoldoende energie hebben om chemische bindingen te breken of DNA direct te beschadigen. Hun algehele milieueffect wordt als minimaal beschouwd, maar er bestaan enkele zorgen:
Radiosignalen kunnen gevoelige elektronica storen – vliegtuignavigatie, medische apparaten, wetenschappelijke instrumenten – wat zorgvuldig frequentiebeheer vereist.
Publieke zorg blijft bestaan over langdurige blootstelling van mobiele telefoons en Wi-Fi. Grote gezondheidsorganisaties (WHO, ICNIRP, FCC) concluderen dat typische blootstellingsniveaus ver onder drempels liggen voor vastgestelde nadelige effecten, hoewel onderzoek voortgaat.
Beperkte studies suggereren mogelijke impact op navigatie van dieren (vogels, insecten) die vertrouwen op natuurlijke elektromagnetische signalen. Bewijsmateriaal is niet concluderend.
Draadloze netwerken (cellulair, Wi-Fi) consumeren aanzienlijk elektriciteit, wat indirect bijdraagt aan CO2-uitstoot.
GSM-masten en antennes kunnen landschappen veranderen, vooral in natuurlijke of historische gebieden.
Regulerende instanties stellen blootstellingslimieten om risico's te mitigeren. Lopend onderzoek monitort opkomende technologieën (5G, IoT).