Jazz en Blues zijn wellicht twee van de belangrijkste genres in de ontwikkeling van moderne populaire muziek. Jazz was een van de meest significante culturele bijdragen aan de Amerikaanse cultuur vanuit de Afrikaans-Amerikaanse gemeenschappen daarbinnen, en een van de eerste stappen naar integratie met de inheemse bevolking. De Blues legde de nadruk op eerlijkheid en rauwe emotie boven techniek en theorie, en populariseerde de structuren en motieven die vandaag nog in Soul, Hip-Hop en R&B gehoord worden.
Blues heeft zijn wortels in de plantage-werksongs van de slavernij-epoche. Verboden om hun eigen traditionele muziek te spelen of hun godsdienst te beoefenen, creëerden verslaverde mensen nieuwe nummers. Gebaseerd op de pentatonische toonladders van hun West-Afrikaanse erfgoed, loofden de teksten de christelijke godsdienst van hun meesters, wat ervoor zorgde dat het toegestaan bleef deel te zijn van de nieuwe Amerikaanse culturele mix. Een vroege vorm van gitaar – aangeduid als "diddley-bow" of "Jitterbug" – was gebaseerd op een traditioneel Afrikaans instrument, en bestond uit een plank hout, vaak gemonteerd aan de zijkant van een huis, met een enkele snaar erin genageld. Dit werd bespeeld met een stuk metaal of glas, vergelijkbaar met moderne slidegitaar. Het instrument gaf later zijn naam aan de seminale bluesman Bo Diddley.
De meerderheid van conservatieve blanken in Amerika keek neer op Jazz en Blues, en zag ze als een dreiging voor de waarden die ze wilden promoten. De onfatsoenlijke teksten, en de frivole dans die vaak samen met de opwekkende ritmes ging, werden gezien als een corruptieve invloed die van het Amerikaanse publiek, met name de jeugd, ferngehouden moest worden. Maar het einde van de Eerste Wereldoorlog zag een ontploffing van hedonisme in degenen die gelukkig genoeg waren om te overleven. Er was een focus op de najag van geluk en een wilful disregard voor consequenties en staid traditie. Jonge Amerikanen omarmden de vibrante, energieke expressies van Jazz en Blues, wat de "Flapper" rage tot leven wekte. Het is voorgesteld dat de ervaring van de Oorlog veel blanken liet identificeren met de moeilijkheden die in "zwarte muziek" uiting vonden.
Prohibitie was een vijd voor Jazz en Blues muziek. De illegale "Speakeasies," die opkwamen om de welgestelde publiek met gesmoeselde alcohol te voorzien, boden een netwerk van venues voor bands en zangers om hun vak uitoefenen. De meerderheid van Jazz en Blues luminaires van de tijd waren overwegend zwarte mensen, niet toegestaan in de upscale theaters van grote steden. Het netwerk van "Speakeasies" verschaftte de nieuwe muzikanten een breed publiek van diverse achtergronden en de kans om in onbekende steden te spelen.
De jaren '20 zagen de geboorte van audio-opname als een echt bedrijf in plaats van een wetenschappelijke speelgoed van de rijkdom. Jazz en Blues artiesten begonnen platen te maken die dan over de hele wereld verdeeld konden worden. Ze waren onder de eerste artiesten die ooit populariteit op deze manier opbouwden. Voorheen konden artiesten alleen een reputatie en een volgeling opbouwen door live optredens. De vroege '20s zagen de eerste opnames door "Empress of The Blues" Bessie Smith, en een jonge cornet-solist genaamd Louis Armstrong.