De Renaissance bracht belangrijke ontwikkelingen in diverse vormen van artistieke expressie, en muziek was daaraan niet onthecht. Een belangrijk voorbeeld is de Mis, een gezangvorm die de Ordinaire van de eucharistiese liturgie muzikaal uitwerkt. De Renaissance – terecht bekend als de Gouden Eeuw voor de compositie van de Mis – bracht nieuwe compositionele vormen die muzikale vereniging van de Mis-ordinaire mogelijk maakten.
Een cantus firmus mis, ook wel tenor mis genoemd, had een vierstemmige textuur. De tenor zong de cantus firmus, een melodiaafkomstig van een bestaand, vaak seculier, lied. De andere stemmen in de textuur – de contratenor bassus, contratenor altus en cantus – werden om de cantus firmus heen geconstrueerd. De naam van de mis werd afgeleid van de naam van het lied waaruit de cantus firmus-melodie was ontleend.
De 16e eeuw bracht de parodie mis, ook wel de imitatie mis genoemd. Elke deel was gebaseerd op hetzelfde stuk geleend materiaal uit een motet, madrigal of chanson, maar in plaats van als cantus firmus in een enkele stem te dienen, werd de geleende melodie opgebroken en verscheen in meerdere stemmen.
In deze polyphone mistype was elk deel gestructureerd op dezelfde monophone melodie. Deze melodie – afkomstig uit een al geschreven gregoriaans, chanson of motet – werd verdeeld over de verschillende stemmen in plaats van in slechts één stem als cantus firmus te dienen. Het kon ook naar believen aangepast, of geparafraseerd, worden tijdens het opdelen. Dit werd gecombineerd met imitatie in de overige stemmen om textuur te creëren.
Ook wel een "hoofdmotief mis" of "motto-beginsel mis" genoemd, was dit een type polyphone mis waarin alle delen verbonden waren door hun gebruik van dezelfde openingsmotivische figuur. Dit trad het meest op in de tenorstem. De melodie die door de hele mis heen gebruikt werd, kwam uit een bestaand stuk muziek, en elk deel werd vrij gecomponeerd na zijn optreden. De motto mis leidde tot de creatie van de cantus firmus mis.